Big Society moet geen mooie vlag worden waaronder fors wordt bezuinigd. Bevrijd daarom liever met een nieuwe wet de beroepskrachten van controle- en registratiedwang, zegt Evelien Tonkens.
Dat Nederlandse beleidmakers en politici de Big Society omarmen vinden Aletta Winsemius en Jan Steyaert geen goed idee. We hebben immers al de Wmo.
Volgens Albert Jan Kruiter en Eelke Blokker gaat de boodschap van zelfredzaamheid gepaard met een controlerende en toezicht houdende overheid.
Mensen met een machtige positie denken en voelen anders dan mensen zonder macht. Je kunt het zien aan mensen als Silvio Berlusconi of Dominique Strauss-Kahn, die gemakkelijk de grenzen van het acceptabele overschrijden. Daar is wel wat tegen te doen, vindt onderzoeker Joris Lammers. Antoinette Rijsenbelt voegt daar aan toe dat een 'narcismemeting' daar een handig hulpmiddel toe is.
Wat betekent het kabinetsbeleid voor de kloof in de samenleving tussen arm en rijk, tussen hoger en lager opgeleiden, tussen allochtoon en autochtoon, en tussen jong en oud. Deze week verkennen wetenschappers op verzoek van Sociale Vraagstukken en Trouw de gevolgen van de Miljoenennota voor een kloof in de samenleving. Trudie Knijn hekelt de voorstellen omdat de bezuinigingen ten koste gaan van kwetsbare groepen. Op hun beurt zien Mark Bovens en Anchrit Wille hoe Wilders zich vanwege electorale overwegingen toch opwerpt als verdediger van de verzorgingsstaat. Leo Lucassen legt bloot dat moslims en laagopgeleiden met dit beleid worden uitgesloten terwijl tegelijk de hoogopgeleiden met open armen worden ontvangen. En Frits Spangenberg voorziet dat de huidige generatie jongeren in een gat valt als er straks bezuinigd wordt op jeugdbeleid.
Minister Donner gaat met zijn Integratienota voorbij aan de al jarenlange stabiele steun van Nederlanders voor de multiculturele samenleving, stelt Fons van de Vijver op basis van zijn onderzoek. Zijn collega hoogleraar Ruben Gowricharn ziet in de nota een een morele diskwalificatie van allochtonen die al decennia aan de gang is. Ahmed Aboutaleb en Korrie Louwes voegen daar aan toe dat Donner geen steun biedt aan degenen wel willen, maar het op eigen houtje niet redden. Vasco Lub vreest niet zo zeer de diskwalificatie maar de willekeur die de nota bewerkstelligt.
Maurits Barendrecht ziet rechters en advocaten demonstreren tegen verhoging van de griffierechten, en mist zowel bij demonstranten als regering, een visie op de kwaliteit en financiering van conflictoplossing. Demonstrant Sharon Gesthuizen (SP) vindt eerst en vooral dat mensen altijd naar de rechter moeten kunnen als dat nodig is.
Het gevaar van het discours van de fact free politics is dat we te veel concessies doen aan de geloofszekerheid van de tegenstander, die zijn framing beschouwt als de enige mogelijke en legitieme blik op de wereld, en die zijn eigen woordvoerderschap ontkent door zich te verschuilen achter de stugge ruggen van het fictieve echtpaar Henk en Ingrid, betoogt Dick Pels (directeur Wetenschappelijk Bureau GroenLinks).
Maar fact free politics zijn zo slecht nog niet, betoogt Hans Harbers (Rijksuniversiteit Groningen). De politiek mag niet opgeslokt worden door wetenschap en technologie.
Dick Houtman (Erasmus Universiteit Rotterdam) plaatst hierop in 'Wetenschap is ook maar een mening' wel kanttekeningen bij de vooral linkse kritiek op fact free politics. Die kritiek vertoont verontrustende overeenkomsten met de bekrompenheid, kortzichtigheid en gelijkhebberigheid waarvan ironisch genoeg Wilders en de zijnen worden beschuldigd. Fact based politics is onmogelijk en het geloof erin is minstens even irrationeel.
Sjoerd Karsten heeft ervaring met politici die graag onwelgevallige feiten ontkennen. Daarvoor ziet hij een psychologische en een sociologische verklaring.
Volgens drie Nijmeegse wetenschapppers versterken contacten tussen verschillende etnische groepen sociale verbanden. Maar drie Rotterdamse onderzoekers betogen dat zulke contacten ook juist tot negatieve beelden kunnen leiden. Het is maar net waar je woont: in Utrecht of Limburg.
Actief burgerschap kan het vertrekpunt worden in de samenleving, en bezuinigingen kunnen daarvoor een stimulans zijn, betoogt Jan Schrijver (UvA en ministerie van Binnenlandse Zaken). Joke Bakker van het Landelijk Beraad Achterstandswijken vindt dat de wijkaanpak laat zien dat gemeenten burgers dan wel wat meer mogen vertrouwen. Marius Ernsting van vrijwilligersorganisatie NOV vindt dat Rutte eraan voorbij gaat dat je betrokkenheid niet kunt afdwingen.
Drie voorzetten voor het Participatiedebat op 29 september.
Een systeeminnovatie in het Nederlandse welzijnsbestel is onontkoombaar, want het welzijnsbestel is rot. Dit beweren Nico de Boer en Jos van der Lans naar aanleiding van hun veldonderzoek in de welzijnssector. Burgers moeten meer zelf doen en voor mensen met een complexe problematiek moeten aparte wijkteams komen. Leuk bedacht, maar effectief beleid moet ontstaan door concrete veranderingen, vindt Jet Busssemaker. Welzijnsdirecteur Willem Draaisma ziet zo’n breed inzetbare ‘social worker’ wel zitten. Lucas Meijs vindt dat het welzijnswerk meer aan fondsenwerving moet doen. Maar hij wordt daarin tegengesproken door Dick Jansen; waarom zou een particulier een gat opvullen dat de overheid laat vallen? De suggestie om meer vrijwilligers in te zetten in plaats van professionals maakt opbouwwerker Fatima Lamkharrat boos, omdat het een miskenning betekent van haar expertise. Ard Sprinkhuizen, Lia van Doorn, Daan Heineke, Kees Penninx en Margot Scholte vinden dat de suggesties van De Boer en Van der Lans meer problemen veroorzaken dan oplossen. Een rijk, beschaafd land als Nederland zou zich juist moeten inzetten voor het welzijn van haar kwetsbare burgers.
In hun weerwoord betogen De Boer en Van der Lans dat meer burgerkracht onontkoombaar is: Een peuterspeelzaal in een gemiddelde Nederlandse stadswijk kan best door de ouders zelf worden gefinancierd.
Martin Zuithof vindt de argumenten van Van der Lans en De Boer nogal rammelen. Ze nemen op een te gemakkelijke manier afscheid van de welzijnssector.
Dit debat werd inmiddels door 10.000 mensen bezocht.
Hoe krijgen we minder jonggehandicapten in de Wajong? Niet met de veranderingen die het kabinet voorstelt, betoogt Irmgard Borghouts-Van de Pas. Maar met de quota die Job Cohen werkgevers wil opleggen gaat het ook niet lukken. Willen werkgevers wel Wajongers in dienst? Jazeker, zegt Mariet Feenstra namens de werkgevers. Maar ga ons niet betuttelen. Frans Nijhuis betoogt dat het beter is bestaande functies op te splitsen voor Wajongers.
Het wetsvoorstel om strengere straffen in te voeren roept veel weerstand op. Deze roep om strenger te straffen is tendentieus, vindt een groep jonge strafrechtjuristen en criminologen. Zij pleiten voor een menselijker maat in het strafrecht. Volgens hoogleraar Theo de Roos kan strenger straffen in bepaalde gevallen zijn nut hebben. Maar doe het dan wel zodanig dat de delinquent beter terugkeert in de maatschappij dan toen hij de gevangenis in ging.
