De verhuizing van de verzorgingsstaat

femmianne bredewold, loes verplanke & evelien tonkens 132 kracht ervaren, vergroot dit het zelfvertrouwen en vermindert de afhankelijkheid van professionals.’ (Posthuma & De Haas 2012: 7 ) Bij snv is de professional een procesbegeleider die zich niet met de inhoud bemoeit. De professional verlaat de ruimte zodra de genodigden zich ten behoeve van een ‘actieplan’ buigen over de hulpvragen van de cliënt(en). Hoe een ‘meedenkbijeenkomst’ in zijn werk gaat, hoe cliënten, netwerkleden en professionals dit ervaren, en wat het doet met de relaties in het sociale netwerk, daarover gaat dit hoofdstuk. We analyseren de snv -werkwijze als een extreme case (Flyvbjerg 2006 ) van wat we als exemplarisch zien voor de decentralisatie van de zorg: de grotere rol van de huiselijke logica ten koste van de industriële en de civiele logica (Boltanski & Thévenot 2006 ). Bij onze analyse maken we gebruik van vier bronnen. Ten eerste observaties van snv -trainingen, die in de ene stad vier dagen duur- den, in de andere een halve dag. Ten tweede acht observaties door de eerste auteur van twee gezinnen over een periode van een jaar, voor, tijdens en na het inzetten van de werkwijze snv . Ten derde interviews met deze gezinsleden en met twee andere gezinnen die een snv -traject hebben doorlopen, en ten vierde interviews met zeven professionals en twee managers. In het navolgende bekijken we eerst de beloften van snv zo- als die uit trainingen en interviews naar voren komen. Daarna behandelen we respectievelijk twee situaties waarin deze belof- ten grotendeels worden ingelost en twee situaties waarin dit niet het geval is. Uit vergelijking van beide destilleren we vervolgens voorwaarden waaronder het aanspreken van het netwerk kan bijdra- gen aan de kwaliteit van leven van cliënten. Maar voordat we dit doen, kijken we naar eerder onderzoek naar deze of vergelijkbare werkwijzen die meer ruimte willen geven aan het sociale netwerk.