De verhuizing van de verzorgingsstaat

tussen begrip en vernedering 133 Eerder onderzoek Er is veel proces- en tevredenheidsonderzoek gedaan naar net- werkversterkingsmethoden, deels door instanties die deze metho- de in de praktijk toepassen en ‘erin geloven’. Daaruit komt naar voren dat cliënten en hun sociale netwerk het zeer waarderen dat er naar hen geluisterd wordt, dat zij serieus genomen worden en dat zij meer invloed hebben op de gang van zaken rondom de op- lossing van hun problemen (Crampton 2007 ; Bartelink & Ver- heijden 2015 ; Dijkstra e.a. 2016a ). Bij kwetsbare cliënten van de openbare geestelijke gezondheids- zorg dragen volgens onderzoek van De Jong ( 2014 ) Eigen Kracht- conferenties in de helft van de gevallen bij aan herstel van het vaak kleine en beschadigde sociale netwerk. Voorwaarden zijn wel her- haalde bijeenkomsten, professionele ondersteuning van het proces, uitbreiding van het sociale netwerk en een actieve, wederkerige en dankbare houding van de cliënt. Inzet van Eigen Kracht-conferen- ties bij ouderen bleek minder succesvol doordat de meeste ouderen hun netwerk niet wilden belasten (Metze 2016 ). Bij jeugdproblema- tiek geeft onderzoek een gemengd beeld. Eigen Kracht-conferenties zouden volgens Wijnen-Lunenburg e.a. ( 2008 ) de veiligheid en het welzijn van de kinderen van de betrokken gezinnen bevorderen, maar dat gold evenzeer voor kinderen uit de controlegroep. Ander onderzoek geeft aan dat inzet van een familienetwerkberaad niet leidt tot meer veiligheid (Dijkstra e.a. 2016a, 2016b ) en evenmin tot minder kindermishandeling of kortere uithuisplaatsing dan regu- liere hulpverlening (Barnsdale & Walker 2007 ; Dijkstra e.a. 2016a , 2016b ). Volgens Bosch en Lantinga ( 2016 ) komt dit doordat de regu- liere jeugdbescherming al sinds de eeuwwisseling goed samenwerkt met het netwerk en oog heeft voor de eigen kracht van een gezin. Niet de vorm – wel of geen netwerkberaad – is doorslaggevend voor de cliënten, maar de vraag of zij zich herkennen in de weergave van de problemen en de gemaakte plannen (Bosch & Lantinga 2016: 13 ).