De verhuizing van de verzorgingsstaat

tussen begrip en vernedering 135 ring, bijvoorbeeld doordat ze erop moeten wachten, en doordat ze denken dat ze hun problemen zelf niet kunnen oplossen: ‘Op de lange termijn zal het efficiënter werken. Dat onze cliënten steeds meer uit kunnen gaan van hun eigen kracht en steeds meer die eerste stapjes kunnen zetten, waardoor ze ook steeds minder bij een hulpverlener hoeven komen en die afhankelijke positie hoeven in te nemen. Want dat is natuurlijk ook heel vervelend. Dat je iedere keer weer af moet wachten totdat je bij professional x terechtkunt. Dat hoeft dan niet meer.’ ( p11 ) Een derde argument is dat de cliënt door het netwerk aan te boren vanzelf meer gaat kijken naar wat wel goed gaat : ‘Uiteindelijk helpt het [netwerk erbij betrekken] klanten heel erg om in hun kracht te komen en ook te zien wat er wel goed gaat. Het gebeurt soms ook dat mensen denken dat ze niets meer kunnen en dat verlamt. Op het moment dat je stil gaat staan bij dingen die wel goed gaan en wat kwaliteiten zijn, zorgt dat voor beweging.’ (p13) ‘ Ik vind het [netwerk aanspreken] oké. Mensen ervaren het dan veel meer zelf. Als mensen bijvoorbeeld met een probleem komen. Dan zien ze het niet zitten en dan denken ze vaak dat ze niets kunnen, omdat ze even niet weten wat ze moeten doen.’ ( p15 ) Een vierde argument voor snv is dat naasten meer kennis van en daardoor begrip voor de situatie krijgen: ‘Toen ik terugkwam [bij de ‘meedenkbijeenkomst’] gaven ze toch aan dat het heel bijzonder was om dit met elkaar te delen. De moeilijke dingen, want hij had ook gedragsveranderingen,