De verhuizing van de verzorgingsstaat

femmianne bredewold, loes verplanke & evelien tonkens 152 Dat bespreken we in de volgende alinea’s. We destilleren aan de hand van de vergelijking van de casussen een aantal voorwaarden die kritisch onder de loep moeten worden genomen voordat er überhaupt besloten wordt om naasten te vragen om ondersteu- ning te bieden bij problemen van hulpvragers. Ten eerste is het belangrijk er niet voetstoots van uit te gaan dat bij alle problemen slechts verlegenheid om hulp te vragen of aan te bieden in de weg zit. Professionals leren op de cursus snv dat ze mensen over de drempel moeten helpen. Soms is er in- derdaad sprake van verlegenheid om hulp aan te bieden, zoals bij Juul en Mark. Hun familie, vrienden en buren willen graag helpen, maar weten niet waar te beginnen. Dan biedt een meedenkbijeen- komst uitkomst. Maar soms hebben mensen goede redenen om niet te helpen. Omdat ze zelf problemen hebben bijvoorbeeld, of omdat ze de gevraagde hulp niet vinden passen bij de relatie die ze hebben met de hulpvrager. Ank schatte dat goed in; toen ze na aandringen van het wijkteamlid de ouders van een vriendje van haar dochter om hulp vroeg, werd ze slechts afgewezen. Ten tweede lijkt het erop dat het probleem praktisch en een- duidig moet zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om een vraag naar hulp bij een verhuizing of opvang tijdens een vakantie, zoals dat bij de familie Meijer en bij Mark en Juul het geval was. Netwerk- leden ervaren het dan vaak als prettig dat zij iets kunnen doen. Of wanneer er in het netwerk te weinig kennis bestaat over de aard van iemands (medisch erkende) problematiek, zoals bij het gezin Meijer waarin sprake is van autisme. Netwerkleden ervaren het dan als verhelderend wanneer een deskundige aan het begin van de bijeenkomst uitleg geeft over de problematiek, en cliënten ervaren het als erkenning van hun probleem. Daardoor kan er meer begrip ontstaan. Bij de familie Meijer was dit de voornaamste opbrengst van het snv -traject. De problemen van Ank en haar gezin en van Kim en Henk bleken veel complexer. Het was minder duidelijk waarmee netwerkleden zouden kunnen helpen en bovendien leek