De verhuizing van de verzorgingsstaat

afstand nemen van nabijheid 185 dan tien jaar geleden dat te grote professionele pretenties van be- roepsbeoefenaren als politieagenten of sociaal werkers tot niets anders kan leiden dan teleurstelling, omdat zij in de eerste plaats toch vooral beleidsuitvoerders zijn die roeien met de riemen die zij hebben zonder een sterke eigen professionele logica en bijbe- horende eigen taal. Meer klassieke professionals zoals artsen of rechters met hun sterkere beroepsgroep, organisatiegraad en ge- specialiseerde wetenschappelijke kennisbasis, weten zich over het algemeen beter te wapenen tegen ingrepen van buitenaf in hun professionaliteit en tegen verslechterende condities waaron- der zij hun complexe taken uitvoeren. In tijden van schaarste en sterke verandering van beleid zijn beroepsgroepen zoals die van sociaal werkers daarom kwetsbaar voor (verdere) deprofessiona- lisering, zoals ook Spierts ( 2015 ) constateert in zijn boek over de professionaliseringsgeschiedenis van sociaal-culturele beroepen. Het stille verzet is vanuit dit perspectief een bevestiging van hun beleidsafhankelijkheid. ‘Nieuw voor oud’ betekent voor sociaal werkers niet alleen zich verhouden tot een ideologie van verhui- selijking die diep doordringt in taal en symbolen, maar ook tot iets wat nergens op papier staat: leren omgaan met een nieuwe conditie van permanente onzekerheid waarin zij worstelen met een gebrek aan positie en gevoelens van machteloosheid in een veranderende verzorgingsstaat. Misschien kan niets dit duidelij- ker maken dan de tekst op het tegeltje in het laatste kantoor van de professionals van het buurtteam: Gewoon blijven lachen . Dit hoofdstuk is gebaseerd op promotie-onderzoek waaraan Marc Hoijtink werkt.