De verhuizing van de verzorgingsstaat

mirjam de rijk 228 mand ’s ochtends een paar uur moet werken en aan het eind van de dag opnieuw), en garandeer mensen een zodanig aantal uren dat er van het werk te leven valt. Door kleine (oproep)contracten en flexwerk weten mensen niet of ze in een maand genoeg zullen verdienen ( v&vn 2017) . De onaantrekkelijke arbeidsvoorwaarden zijn deels een gevolg van het feit dat gemeenten een groot deel van de zorg en ondersteuning aanbesteden, waardoor organisaties sterk gericht zijn op kostenreductie. Ook het jojobeleid vanuit het Rijk − eerst flink bezuinigen en daarna juist weer 2 miljard per jaar beschikbaar stellen voor verpleeghuizen − heeft het vertrou- wen in de zorg als werkplek geen goed gedaan. Overigens werd in mei 2018 een cao afgesloten voor onder meer de thuiszorg met belangrijke loonsverhogingen, vooral ook voor leerlingsalarissen en stagevergoedingen. Bezuinigingen klaar? In 2017 heeft het Rijk de laatste bezuinigingstranches doorgevoerd die verbonden waren aan de decentralisaties. In het Regeerakkoord van Rutte iii staan geen nieuwe bezuinigingen op de care , nu op de valreep is afgezien van een bezuiniging van 100 miljoen op de wijkverpleging. In tegenstelling tot Rutte ii concentreert het hui- dige kabinet zich wat de zorgkosten betreft juist op de medische zorg, door het afsluiten van akkoorden met onder meer de zie- kenhuizen, de ggz, paramedici en huisartsen. Nu de Wmo en de jeugdzorg niet meer apart worden gefinancierd maar deel uitma- ken van het gemeentefonds (afgezien van de eerdergenoemde on- derdelen zoals begeleid wonen), is er voortaan niet meer sprake van ‘hoeveel krijgen gemeenten van het Rijk voor de Wmo en de jeugdzorg?’ maar van ‘wat gebeurt er met het algemene gemeen- tefonds?’ En dat ziet er voor gemeenten gunstig uit. De vng heeft in februari 2018 een Interbestuurlijk Programma afgesloten met