De verhuizing van de verzorgingsstaat

professionaliteit, democratie en solidariteit onder druk 235 moeten zich in beleidstermen verantwoorden en ervaren dit als weinig informatief en weinig zinvol. Omgekeerd lijkt er vanuit het beleid beperkte interesse te bestaan voor wat uitvoerend pro- fessionals zelf ervaren en wat het beleid daarvan kan leren. Ten derde kan beleid wél emotionele schade veroorzaken bij cliënten, juist wanneer de professionals beleidsopdrachten heel getrouw uitvoeren en zich dus niet als straatbureaucraten gedra- gen. Nauwgezette uitvoering van de opdracht om het netwerk aan te spreken, kan schaamte en schuldgevoel oproepen bij cliënten. Ook kan nauwgezette uitvoering relaties beschadigen, doordat het cliënten kan blootstellen aan ongezouten meningen van hun naas- ten, zo zagen we in hoofdstuk 6 over de methode Sociale Netwerk Versterking. Meningen die hun naasten tot dusverre beleefd voor zich hielden, maar die het beleid nu uitlokt. De zo aangerichte schade dringt echter niet door tot beleidsmakers doordat rappor- tage ervan buiten het evaluatieformat valt. Vanuit beleidsperspec- tief is het louter belangrijk dat er een ‘netwerkbijeenkomst’ heeft plaatsgevonden die tot een ‘plan’ leidde; dan is het beleidsdoel immers bereikt. Waargemaakte beloften Ons onderzoek heeft niet alleen laten zien dat beleid en praktijk relatief losse werelden zijn en wat daarvan de problemen zijn. Het toont ook dat het nabijheidsideaal enerzijds doet wat het be- looft en anderzijds resulteert in een drietal tekorten. We identifi- ceerden in hoofdstuk 2 negen beloften van nabijheid: maatwerk, aansluiting op de vragen van burgers, vertrouwdheid, preventie, integrale aanpak, creativiteit, ontzorgen en normaliseren, effi- ciëntie, en tot slot samenwerking. Deze negen beloften zijn te begrijpen als kritieken op de afstand die meekomt met bureau- cratie, professionaliteit en markt.