De verhuizing van de verzorgingsstaat

de negen beloften van nabijheid 39 de wens van de cliënt en de professional bij beslissingen, in het belang van de cliënt, over die wens heen moet kunnen stappen. Vanuit de huiselijke logica zet beleid nabijheid af tegen specia- lisering, omdat dit zou verhinderen dat professionals aansluiten op de vraag van cliënten: Te veel en te gespecialiseerde hulpverleners die vanuit het aan- bod van de eigen organisatie werken, sluiten vaak niet aan bij de vraag van de huishoudens en maken de problemen in een huis- houden soms [eerder] groter dan kleiner. Dit kan beter; onder het motto ‘één huishouden, één plan, één contactpersoon’wordt hier hard aan gewerkt met de generalistische WIJeindhoventeams. (Eindhoven 2014: 24 ) In de gesprekken die we de afgelopen tijd met instellingen hebben gevoerd, hebben we met betrekking tot de breedte van de nieuwe functie de nodige scepsis ontmoet. Want deze specialisaties waren er toch niet voor niets en alles in één professional combi- neren zou toch te veel gevraagd zijn. We houden vast aan de keuze voor een brede jeugdprofessional aan de voorkant van het nieuwe jeugdstelsel. (Amsterdam 2013b: 23 ) In de professionele logica is specialistische kennis superieur aan andere soorten kennis, omdat die is gebaseerd op diepgaande kennis, vanuit wetenschappelijke inzichten. Bezien vanuit de huiselijke logica verhindert specialistische kennis echter een alledaagse kijk, waardoor kennis over de situatie niet vergaard wordt. Op basis van die logica geeft beleid situationele kennis voorrang op specialistische kennis: De zorgprofessionals van de ouder- en kindteams en Samen doen - teams (…) hebben formeel het mandaat om ouders en jeugdigen door te verwijzen naar gespecialiseerde zorg (…). Veel meer dan in de huidige situatie doen zij dit echter vanuit kennis van de betref-