De verhuizing van de verzorgingsstaat

de negen beloften van nabijheid 45 (preventie) of opgelost. (Amsterdam 2013a: 4 ) Het volgende citaat laat tot slot mooi zien hoe beleid nabijheid afzet tegen ‘structuren’. De huiselijke logica probeert daartegen- over ‘mensgericht’ te zijn. Hetgeen betekent dat mensen zelf in actie komen, samen met hun sociale omgeving: We organiseren hulp en zorg nabij. De hervorming richt zich erop dat de mens weer centraal komt te staan en de structuren in dienst van de mens. (…) Mensgericht betekent ook dat we een beroep doen op de eigen kracht en eigen omgeving met samen- redzaamheid als resultaat. (Rotterdam 2015: 9 ) Deze eigen verantwoordelijkheid vraagt ook een andere hou- ding van professionals. In de marktlogica moeten professionals zich nodig maken. Zij streven naar winst, dus zij willen hun ‘product’ zoveel mogelijk aan de man brengen. In de huiselijke logica worden zij geacht zich zoveel mogelijk overbodig te maken, want uiteindelijk is de bedoeling dat de vraag naar hun diensten afneemt: Gericht op wat nodig is, niet op wat de professional gewend is aan te bieden, op de handen durven zitten. (Leeuwarden 2014: 36 ) Samengevat: stabiliserende nabijheid staat tegenover dynami- serende afstand en geeft inhoud aan een van de negen beloften: samenwerking. Ook hier krijgen we dankzij dit contrast een beeld van het risico van nabijheid. Stabiele nabijheid wordt na- drukkelijk afgezet tegen concurrentie en consumentisme, en zet daarmee keuzevrijheid op het spel. We vatten de negen beloften van nabijheid en afstand van de ver- schillende logica’s samen in een schema: