De verhuizing van de verzorgingsstaat

jan willem duyvendak, loes verplanke & yoren lausberg 66 ‘Ja, het heeft dus echt niet geloond voor die persoon. Kijk als je niet gepakt wordt, heb je geluk hè. Dat was vroeger zo en dat is nu zo en dat zal in de toekomst ook zo zijn, maar de pakkans is best aardig geworden tegenwoordig voor heel veel dingen. Men- sen komen nu achter de deur, die eerst niet achter de deur kwa- men. Dus ja, het is lastig hoor, het is heel complex, want je komt achter mensen hun voordeur en dat doen mensen in vertrouwen, maar tegelijkertijd komen we wel om wetgeving uit te voeren.’ (p61-pi ) ‘Niet vrijblijvend optreden’ komt niet alleen voor bij het uitvoeren van de Participatiewet, maar ook bij de jeugdzorg. Zo vertelde een sociaal werker over een multiprobleemgezin dat zij al enige tijd be- geleidde. Hoezeer zij en een gezinscoach die bij het gezin betrokken was ook hun best deden, het escaleerde steeds vaker tussen de moe- der en een van haar kinderen. Nadat de moeder een keer helemaal uit haar dak ging tegen het kind in het bijzijn van de sociaal werker, kreeg deze steeds meer twijfels of het kind in kwestie niet beter uit huis geplaatst kon worden. Ze lag er ’s nachts wakker van. Uitein- delijk heeft ze samen met de gezinscoach besloten om een raadson- derzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming aan te vragen met als doel een ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing van het kind. ‘Toen we dat aan die moeder meedeelden, had die echt het gevoel alsof er een mes in haar rug werd gestoken. Dit was waar ze steeds bang voor was geweest. Ze was zo boos op ons. Later is er nog een tweede gesprek geweest en toen heb ik haar wel kun- nen uitleggen waarom we dit het beste vonden. Daarna zijn we gaandeweg weer on speaking terms gekomen. Ik heb er zelf ook verschrikkelijk van gebaald dat ik moest accepteren dat ik geen andere opties meer had. Ik voelde me zo gefrustreerd dat het in het vrijwillig kader niet was gelukt en dat ik het nu min of meer moest loslaten.’ ( p206-pi )