De verhuizing van de verzorgingsstaat

emotiemanagement aan de keukentafel 107 In een gesprek met een andere weduwe informeert de cliënt naar de mogelijkheden voor verhuizen naar een verzorgingshuis. Ook daarop prijst de consulent de zelfstandigheid. De consulent ant- woordt dat er door bezuinigingen minder plekken zijn en voegt eraan toe: ‘Als ik u zo zie, denk ik dat u daar niet op uw plaats zit, daar bent u te goed voor.’ ‘Dankjewel’, reageert de vrouw verbaasd. (p64-o) Tijdens een indicatiegesprek met een man met een alcoholpro- bleem vraagt het wijkteamlid de man om op een briefje te schrij- ven wat er allemaal goed gaat in zijn leven. Onlangs stonden zijn ouders met de politie voor de deur, omdat zij zich zorgen maak- ten over zijn gesteldheid. Daarop heeft hij de hulp van zijn ouders geaccepteerd en contact opgenomen met het wijkteam. De man denkt even na over wat er goed gaat in zijn leven en schrijft dan op: ‘werk zoeken’, ‘hulp aanvaarden’, ‘minder alcohol’ en ‘beter schoonmaken thuis’. Het wijkteamlid leest het en vraagt: ‘Wat als je nu geen hulp had aangenomen, was het dan anders geweest?’ De man antwoordt: ‘Ja, door schaamte durfde ik geen hulp te vragen, maar dat heb ik overwonnen.’ ‘Nou, dan zou ik dat ook opschrijven [doelt op “schaamte overwinnen”], want dat is toch heel knap van jou dat je daaroverheen bent gestapt.’ (p130-o) Daarop legt het wijkteamlid uit dat zij in een volgend gesprek graag zijn sociale contacten wil uitnodigen om hen te betrekken bij het werken aan zijn doelen: schoonmaken en minder drinken. De man reageert daar terughoudend op; zijn ouders wil hij best uitnodigen en erbij betrekken, maar overige suggesties wijst hij van de hand.