De verhuizing van de verzorgingsstaat

thomas kampen, vicky hölsgens en evelien tonkens 110 derline over begeleiding bij onder meer de administratie, vertelt de vrouw dat haar moeder eerder oppaste, maar sinds kort niet meer. Ze had haar nog gewaarschuwd dat het best zwaar was, maar haar moeder wilde het toch doen. Even later ging het niet meer. ‘En toen kon jij een nieuwe oppas zoeken’, zegt de consulent begripvol. ‘En nu wil je een stap vooruitzetten.’ De vrouw antwoordt: ‘Ik kom niet echt vooruit.’ ‘Stap voor stap’, zegt de consulent. De vrouw moet lachen: ‘Dat kan ik niet.’ ‘Dat bedoel ik, je gedachten zijn een sneltrein, maar je handelt er niet naar.’ ‘Klopt, het is niet zo makkelijk, helaas’, zegt de vrouw. (p96-o) De consulent leeft kort mee (‘en toen kon jij een nieuwe oppas zoeken’) en leeft dan voor dat de vrouw vooruitgang moet boeken door stap voor stap in actie te komen. Professionals leven daarnaast voor hoe mensen zich moeten voelen over zorgen voor elkaar. Tijdens een bezoek van een pro- fessional aan een oudere man die al heel lang voor zijn vrouw zorgt, gaat dit als volgt: ‘Maar ik kan haar toch niet naar het verpleeghuis doen’, zegt de man vertwijfeld. ‘Valt het u zwaar om voor haar te zorgen?’ vraagt de professional. ‘Ik ga er wel aan onderdoor hoor’, zegt de man. ‘Het is eigenlijk niet te doen. Ik heb zelf copd , astma, reuma, maar als ze naar het verpleeghuis gaat ben ik haar kwijt.’ ‘U wilt mevrouw niet “wegdoen”. U wilt haar zo lang mogelijk thuis houden’, zegt de professional begrijpend. De man begint te huilen. ‘Nu lukt het nog net’, snikt hij. (p49-o) De professional leeft eerst mee met het gevoel van de cliënt die