De verhuizing van de verzorgingsstaat

emotiemanagement aan de keukentafel 119 Dit is niet het antwoord dat de consulent hoopt te krijgen: zo komt meneer niet voor een rolstoel in aanmerking. Als voormalig bege- leider van mensen met een beperking weet ze dat zijn toestand zal verslechteren. Om de man de rolstoel te kunnen bieden die hij vol- gens haar nodig heeft, houdt ze hem een doemscenario voor: ‘Even kijken. Bij groen kan je alles zelf. Maar je hebt ook lichame- lijke problemen waardoor dingen moeizamer gaan. Dan kom je bij mij toch op beperkt uit. Je doet veel zelf en je hebt een heel netwerk om je heen waardoor je zelfstandig kan blijven, maar dat kan ook verdwijnen. Als ik dat zo zeg, wat vind je daar dan van?’ vraagt de consulent. ‘Dan is het beperkt’, zegt de man.’ (p86-o) Door te suggereren dat zijn netwerk kan ‘verdwijnen’, krijgt de consulent van de man het antwoord dat zij nodig heeft. Daartoe nodigt zij hem uit om zijn situatie opnieuw te interpreteren en te formuleren, zodat hij voorkeuren kan uitdrukken die passen in het beleid. Dit verhoogt de kans dat de aanvraag voor het type rolstoel dat de man graag wil en volgens de consulent ook nodig heeft, wordt goedgekeurd. Emotiemanagement door zorgen te delen, zien we ook vaak gebeuren door reeds bij cliënten betrokken begeleiders, zorg- en hulpverleners die aanschuiven bij keukentafelgesprekken. Ook zij plegen op die manier verzet tegen beleid. Tijdens een indica- tiegesprek over voortzetting van individuele begeleiding voor een man met lichamelijke klachten probeert de begeleider de zorgen over de situatie aan te zetten, omdat de man deze rooskleuriger voordoet: ‘Kun je een dag beschrijven?’ vraagt de consulent. ‘Dan sta ik op rond vijf, zes uur’, begint de man. ‘Nou’, zegt de begeleider twijfelachtig.