De verhuizing van de verzorgingsstaat

emotiemanagement aan de keukentafel 125 van politiek debat, en dus de vraag stellen op welke emoties wij een beroep kunnen en willen doen om solidariteit vorm te geven en levend te houden. We constateren ten eerste dus een demo- cratisch tekort, dat we in het concluderende hoofdstuk 10 nader beschouwen. Professioneel tekort Ten tweede leert het in dit hoofdstuk beschreven emotiemanage- ment ons iets over professionele oordeelsvorming in de context van huidig sociaal beleid. Beleid werkt dus emotiemanagement in de hand, en wel in twee richtingen. In meer dan de helft van de gesprekken in lijn met beleidsdoelen, wanneer professionals proberen onder burgers verbondenheid, zorgzaamheid en ‘zelf- redzaamheid’ te genereren. En in bijna de andere helft van de ge- vallen in tegengestelde richting, door professionals die via emo- tiemanagement gevoelens oproepen die hen in staat stellen tegen het beleid in te gaan. We verklaren dat verschil uit hun professi- onele achtergronden. We zagen meer verzet bij professionals met een zorgachtergrond. Professionals beweren niet openlijk dat hun professionele oor- deel de basis is voor hun verzet. Hun emotiemanagement werkt meer verdekt: het is erop gericht om cliënten te laten wensen wat zij, als professionals, beoordelen als het beste voor hen. In die gevallen lijken professionals ervan overtuigd dat ze de situ- atie beter inschatten dan cliënten zelf. Onder het huidige beleid kunnen zij dit echter niet zeggen, laat staan ​schrijven in een aan- vraagformulier, omdat professionele oordeelsvorming aan gezag heeft ingeboet (Tonkens 2008 ). Een paar decennia geleden zou dit idee van superieur profes- sioneel oordeel geen problemen hebben veroorzaakt voor professio- nals. Het was vanzelfsprekend dat hun training en ervaring hun een beter oordeel gaven (Freidson 2001 ). Tegenwoordig gelden professionele ervaring en training echter nauwelijks meer als