De verhuizing van de verzorgingsstaat

tussen begrip en vernedering 137 de meedenkbijeenkomst hoorde ik van een dochter dat ze uit onmacht niet wist waar ze moest beginnen. Vader en moeder dachten: we kunnen haar niet vragen, want ze is te druk. De dochter vond juist de meedenkbijeenkomst erg belangrijk. Ze kon niet iets doen want had zelf ook haar problemen en drukte, maar ze kon wel helpen organiseren. We houden veel in stand door dingen te veronderstellen. Ouders denken: ik kan haar niet belasten; de dochter schaamt zich dat ze niet echt kan helpen. Zo ontstaan er misverstanden over en weer en houden we niet-hel- pen in stand.’ ( po cursus snv ) De cursusleider vertelt over een gehandicapte jongen die zijn vrienden niet wilde belasten met een hulpvraag. Hij wilde dat ze vrienden bleven. De vrienden werden toch gevraagd om bij de meedenkbijeenkomst te komen: ‘En één vriend was vreselijk dankbaar dat hij eindelijk iets mocht doen. Hij zag dat het niet lekker ging bij zijn vriend thuis, maar voelde zich machteloos. Nu kon hij eindelijk iets beteke- nen.’ ( po cursus snv ) Professionals krijgen tijdens de cursus de boodschap dat ze bij weerstand niet meteen moeten meegeven, maar deze weerstand moeten proberen te doorbreken. De cursusleider vervolgt: ‘Het is belangrijk om altijd het gesprek aan te gaan. Wat houdt je tegen? Angst, onzekerheid? Waarom houden ze het nu af? Daar moet je achter zien te komen.’ ( po cursus snv ) Tijdens een interview vertelt een professional: ‘Die vrouw wilde het eerst niet. Ze zei: “Ik ga mijn eigen net- werk niet belasten met onze shit, want die hebben ook al zo-