De verhuizing van de verzorgingsstaat

femmianne bredewold, loes verplanke & evelien tonkens 138 veel.” (...) Ze wilde eerst haar vriendin niet vragen want de man van die vriendin was toen terminaal en is nu overleden, maar uiteindelijk heeft ze het wel gedaan. (...) Je kan wel denken dat je anderen daarmee overbelast, maar ze voelen zich ook wel heel belangrijk dat ze mee mogen denken.’ ( p13 ) Kortom: de verwachting is dat naasten door snv meer begrip krijgen van de situatie, eindelijk iets kunnen doen in plaats van slechts met lede ogen toekijken. De professionals die met snv werken, beschouwen de hulp door naasten als structureel en niet als versnipperd en slechts tijdelijk, zoals professionele hulp. On- derlinge banden worden versterkt en de zelfredzaamheid van cli- ënten ten opzichte van professionals neemt toe. Cliënten gaan hun situatie positiever beschouwen, ontdekken wat ze allemaal kunnen. Relaties zijn gelijkwaardiger in plaats van ongelijkwaar- dig, zoals met professionals. En hulp door het sociale netwerk is creatief, in tegenstelling tot starre en bureaucratische hulp van professionals. Anti-professioneel Het contrast tussen positieve netwerkhulp en de in vergelijking daarmee veel minder positieve professionele hulp wordt in trai- ningen en cursussen die we bijwoonden scherp neergezet. In beide steden sluit de snv -cursus af met een fragment uit de film Intouchables ; de verlamde hoofdpersoon verafschuwt alle hulp- verleners die hem op empathische wijze willen helpen en neemt met veel plezier een halve crimineel zonder hulpverleningsach- tergrond aan. Tijdens een van de cursusdagen moeten professio- nals in groepjes ook een tegeltje ontwerpen over snv . Een groepje professionals presenteert de volgende spreuk: ‘Stop de voorzie- ningen, het lost zichzelf op’. Het groepje licht toe te verwachten