De verhuizing van de verzorgingsstaat

femmianne bredewold, loes verplanke & evelien tonkens 140 ze maanden niet gezien had. Die hebben toen samen uitgebreid gesproken en een plan gemaakt.’ ( po cursus snv ) Wat het voor de cliënt betekende dat van de twaalf mensen alleen haar dochter kwam, blijft onbesproken. Tijdens de cursussen was er geen instructie of discussie onder welke voorwaarden snv wel of niet goed uitpakt, en ook niet wat de risico’s en schaduwzijden kunnen zijn. Positief In het voorafgaande hebben we bekeken hoe snv in de trainingen wordt begrepen. Nu gaan we in op de vraag hoe snv in de praktijk functioneert. Soms werkt een snv -traject inderdaad zoals gehoopt en levert het positieve resultaten op. Bij het gezin Meijer (casus 3 ), bijvoorbeeld, keken alle leden na afloop positief terug op het snv -traject. Het was begonnen met moeder Moniek, die contact zocht met het wijkteam. Haar dochter Louise heeft net als haar man Aad de diagnose autisme en kampt met een bipolaire stoor- nis. Louise is na een afgebroken opleiding en korte tijd zelfstandig wonen weer depressief thuis. Echtgenoot Aad zit na ontslag ook thuis, mopperend op de chaos en op zijn gezinsleden. Het wijkteamlid brengt de problemen in kaart en bespreekt of het netwerk kan helpen. Louise heeft hulp nodig bij het vinden van opleiding en werk. De chaos in huis moet worden opgeruimd en moeder moet beter leren voor zichzelf te zorgen. Aanvanke- lijk sprak het voorstel voor een ‘meedenkbijeenkomst’ geen van drieën aan. ‘Je belast je netwerk niet met je problemen en de vuile was zijn we niet gewend buiten te hangen’, zegt Moniek. Na enig aandringen van de hulpverlener zijn ze toch gaan bespreken wie ze konden vragen. Ze waren het erover eens dat ze alle drie ver-