De verhuizing van de verzorgingsstaat

tussen begrip en vernedering 141 trouwen moesten hebben in de genodigden. Louise: ‘Ik vond het in het begin echt verschrikkelijk. Ik ben hele- maal niet van het delen, dus toen het idee voor zo’n bijeenkomst geopperd werd, dacht ik: ja hallo, dan ga ik dus met andere mensen erbij mijn persoonlijke verhaal op tafel leggen en dan ook nog ac- cepteren dat ze mee gaan denken over mijn leven. Ja daar moest ik wel even aan wennen.’ [lacht] ‘Uiteindelijk kon ik wel bedenken: Oké positieve input, verse ogen, maar ik zat vooral ook aan de consequenties te denken, weet je. (…) Niet dat je de volgende dag op Facebook een berichtje voorbij ziet komen, terwijl we hadden afgesproken dat het toch binnen de kamers zou blijven.’ De genodigden – naaste familie, een vriend van Aad en een vriendin van Louise − krijgen tijdens de meedenkbijeenkomst eerst van een expert meer uitleg over wat autisme precies is en daarna luisteren ze naar waar vader, moeder en dochter mee worstelen in hun leven. Dit leidt tot meer begrip bij hun naasten voor de situatie waarin ze zitten, maar niet tot meer concrete hulp. Integendeel, er wordt uiteindelijk professionele hulp ingeschakeld voor het gezin: een opruimcoach en, voor Louise, een werktrajectbegeleider. Dit is een geruststelling voor zoon Guus, die al langer op zichzelf woont en zich zorgen maakte. Nu er concrete hulp komt, kan hij het wat meer loslaten. Een jaar later blikt het gezin tevreden terug op het snv -traject. Vooral op de positieve insteek van kijken wat ieders kwaliteiten zijn en wat er wel goed gaat. Moeder: ‘We begonnen natuurlijk over wat er niet goed gaat en dan zit je meteen al helemaal in zo’n bluhhh-stemming, maar toen gingen we praten over wat er wel goed gaat en dan fleur je eigenlijk helemaal op.’