De verhuizing van de verzorgingsstaat

afstand nemen van nabijheid 167 breedte die sociaal werkers ervoeren en de ruimte die zij daarin namen. De discussie over de zrm als kwaliteitsinstrument tijdens de training was inmiddels wel verschoven naar de vraag wat het dan precies meet. Net als bij humor, is negeren een variant van stil verzet die andere varianten in de weg kan staan, waarover in het laatste deel van dit hoofdstuk meer. Anders dan humor, is ne- geren een sterk individuele praktijk (lachen doe je samen, nege- ren doe je alleen). Publieke omarming, private kritiek Een belangrijk verschil waarmee Scott stil verzet van open verzet onderscheidt, is dat stil verzet de dominante symbolische orde intact laat door niet al te openlijk normen, loyaliteit en sym- bolen daarvan ter discussie te stellen. Scott zegt dat zo: ‘By not openly contesting norms and loyality it leaves the dominant in command of the public stage’ (Scott 1989: 57 ). Scott biedt hier- mee een perspectief op een intrigerende discrepantie in de dage- lijkse praktijk van sociaal werkers, namelijk tussen de publieke omarming van geloof in ‘eigen kracht’, ‘eigen verantwoordelijk- heid’ en ‘zelfredzaamheid’, en dat wat zij feitelijk organiseren in hun contact met mensen en gezinnen, een discrepantie die ook Bredewold en Verplanke constateren in hoofdstuk 4 . Termen die in het sociale domein overigens op papier netjes van elkaar onder- scheiden worden, maar in het alledaagse spreken door zowel professionals als trainers en ambtenaren dwars door elkaar heen gebruikt worden, en vooral verwijzen naar de verhuiselij-king van zorg en ondersteuning. Zonder moeite applaudisseerden profes- sionals voor een toespraak van een ambtenaar waarin zij aange- sproken werden als ‘een voorhoede van nieuwe-stijlwerkers die mensen niet op de overheid laat leunen maar in hun eigen kracht zet en zo hun verantwoordelijkheid laat nemen’, terwijl zij op