De verhuizing van de verzorgingsstaat

afstand nemen van nabijheid 175 ke gevoelens over deze ‘nieuwe wereld’. Hoe dat in de dagelijkse praktijk gaat, illustreer ik aan de hand van een voorbeeld waarin de gemeente de buurtteams onderling wilde ‘benchmarken’. Tij- dens een teamoverleg kregen professionals van een ambtenaar een A 4 ’tje uitgereikt met een tabel. De linkerkolom bestond uit een aantal categorieën waarvan er enkele vet gezet waren, zoals ‘klantgerichtheid’, ‘ zrm en afsluiten’ en ‘eigen kracht’. Achter de categorieën stonden cijfers en percentages. Boven de overige ko- lommen stonden namen van buurten waarin verschillende teams actief waren. De gemeente wilde de teams zo benchmarken. Van de tachtig vakjes die de tabel aldus opleverde, waren er slechts drie groen gekleurd, drie oranje en de rest rood (wat onder meer tot een grap van een professional leidde dat zij ‘als kind nog nooit met zo’n slecht rapport thuis was gekomen’). De tabel zorgde bij professionals zowel voor consternatie als voor onzekerheid. De categorieën deden in hun ogen geen recht aan de complexiteit en waarde van hun dagelijkse werk en cre- ëerden bij sommige sociaal werkers veel onrust. Een professional deelde na het overleg haar zorgen met een collega. Zij maakte zich druk over ‘al die rode kleuren’, want, zo vertelde zij aan haar collega, ‘een rood licht betekent stoppen en een groen licht door- rijden, en anderhalf jaar geleden was het plotseling heel onzeker of we überhaupt nog zouden bestaan’. De verontruste sociaal werker refereerde daarmee aan de onzekerheid die was ontstaan over het voortbestaan van het nieuwe beleidsprogramma, nog geen twee jaar nadat de buurtteams door de gemeente als lichtend voorbeeld van een ‘systeeminnovatie’ waren gepresenteerd. Een collega antwoordde daarop dat ‘we inmiddels toch geleerd hebben dat je vooral niet te veel moet nadenken en je niet gek moet laten maken, zeker niet door een paar stoplichten in je hoofd’, waarna beide professionals moesten lachen en de verontruste professio- nal haar bedankte: ‘Dat is ook zo.’ ‘Niet te veel nadenken’ was een manier waarmee sociaal wer-