De verhuizing van de verzorgingsstaat

afstand nemen van nabijheid 179 hun werk . Ook gezinnen lijden hieronder want die hebben te maken met veel wisselingen van hulpverlener terwijl het motto toch is: 1 gezin, 1 plan, 1 regisseur. De veiligheid van kinderen is niet voldoende te waarborgen als een team niet goed op elkaar ingewerkt is vanwege alle wisselingen, en er voortdurend gehaaste overdrachten plaatsvinden wanneer een gezin weer moet wisselen van hulpverlener. En het einde lijkt niet in zicht, want dit krijgen we volgend jaar gewoon weer. (...) Wij begrijpen best dat de moederorganisaties hierin ook een rol hebben, maar hoe dan ook: dit kan zo niet (…).’ Het protest leverde niets op. De collega moest het team toch ver- laten. De gemeente zag het probleem wel, maar was afhankelijk van onderhandelingen met de moederorganisatie. Ook ambtena- ren worstelden met pogingen grip te krijgen op ‘overweldigende taken die op ons afkomen in een tijd waarin we ook onszelf, als overheid 2.0 zeg maar, heruitvinden’, zoals een ambtenaar het verwoordde. Toen het nieuws over het vertrek van de collega bekend werd, heerste er in eerste instantie verslagenheid bij de professionals op het kantoor. Toch werd er die middag weer gela- chen. De eerste grap ging over kwalificaties voor de functie van toekomstig medewerkers van het nieuwe beleidsprogramma van de gemeente. Een professional stelde voor de tekst voortaan als volgt te formuleren: ‘Generalist gevraagd met als specialisatie: afscheid nemen’. Exit: overdosis aan onzekerheid Exit is de laatste variant van open verzet die in dit hoofdstuk be- sproken wordt. Van exit is sprake als professionals besluiten om het beleidsprogramma te verlaten en bijvoorbeeld elders een baan zoeken of vrijwillig terugkeren naar een functie in hun