De verhuizing van de verzorgingsstaat

thomas kampen en evelien tonkens 192 Tijd als ruimte Ten eerste ervaren professionals ruimte als gemeenten hun tijd geven, bijvoorbeeld door geen maximum te stellen aan de duur van de begeleiding door sociale wijkteams, zoals in Zwolle, Eind- hoven en Leeuwarden. Een Zwols wijkteamlid vergelijkt bijvoor- beeld haar huidige werk met haar verleden in de schuldhulpver- lening en ervaart nu meer vrijheid doordat zij meer tijd heeft en zich meer in iemands problematiek kan verdiepen: ‘Je had maar anderhalf uur een gesprek met een cliënt en nu heb ik dat gewoon veel meer. Je hebt meerdere gesprekken en je kan veel verder kijken en daar ook zelf mee aan de slag. Dat kon bij schulddienstverlening niet. Hier kan je verder gaan. Hoe komt het dat iemand zijn afspraken niet nakomt, wat heeft iemand daarvoor nodig?’ (p8-pi) Deze ervaring is echter uitzonderlijk. De tijd die de wijkteams krijgen door geen maximum aan de begeleidingsduur te stellen, wordt weer ingeperkt door werkdruk die het resultaat is van de hoeveelheid cliënten, indicatiestellingen en de politieke druk om naast het verlenen van hulp ook bijstandscliënten te active- ren. De werkdruk is hoog. Volgens een Zwols wijkteamlid kun- nen onmondige cliënten hiervan de dupe worden: ‘Het is zo druk, het gaat best wel snel. De kans bestaat dat als cliënten niet mondig zijn of de tijd er niet is om ze op tijd terug te bellen. Het is zo massaal. Ik heb niet het idee dat ik kan zeggen dat mensen dan uit het oog verloren worden, maar de kans is wel aanwezig. Juist door de drukte dat er dan iets of iemand over het hoofd wordt gezien die niet sterk of mondig is.’ (p13-pi) Dit is een belangrijke opmerking, want als iemands recht steeds minder bepaald wordt door regelgeving en steeds meer in dialoog