De verhuizing van de verzorgingsstaat

thomas kampen en evelien tonkens 194 met het goed doen voor die inwoner. En dat voelt die inwoner. Die is niet gek. En ik denk dat we daar al heel veel mensen mee beschadigd hebben. Dat we als hulpverleners vonden: “Jullie moeten dit pad lopen.” Terwijl er zoveel complexe situaties zijn die gewoon even tijd nodig hebben. Waarvoor ook vertrouwen nodig is in de hulpverlener.’ ( p18-pi ) In de termen van Boltanski en Thévenot conflicteert standaar- disering en efficiëntie van de industriële wereld hier met de ver- trouwdheid van de huiselijke wereld. Dat blijkt uit meer verhalen. Volgens een wijkteamlid verschuift met de toenemende verant- woordingseisen de focus van ‘doen wat goed is voor cliënten’ naar scoren met cijfers: ‘Alleen in de praktijk merk ik gewoon dat het weer het oude den- ken wordt. En dat er aangestuurd wordt op de oude manier. Dat we toch weer moeten scoren. En dat we toch weer de zrm moe- ten invullen om er toch maar cijfers uit te halen. Om te laten zien dat je scoort en niet om de inwoner te volgen: “Hey, je hebt een stap gezet hè?” Dus dat vind ik wel jammer. Dat we toch voor mijn gevoel weer in zo’n registratiesysteem terechtkomen.’ (p18-pi) Volgens dit wijkteamlid maakt de politieke druk om te scoren het: ‘Heel lastig om duurzaam een veranderingsproces op gang te houden. Als je steeds maar geprikkeld wordt om de brandjes te blussen en moet laten zien dat je in korte tijd heel veel bereikt, lukt dat niet. We moeten met zijn allen een mindset veranderen en daar is tijd voor nodig.’ (p18-pi) Tijd ervaren professionals als ruimte. In het merendeel van de ge- meenten zet de marktlogica de tijd die professionals aan cliënten