De verhuizing van de verzorgingsstaat

ruimte voor professionals? 195 kunnen besteden onder druk. In Rotterdam ervaren wijkteam- leden door bezuinigingen al sinds het begin van de onderzoeks- periode vier jaar geleden weinig ruimte door beperking van de hoeveelheid begeleiding die zij cliënten mogen geven. Dat ligt volgens een Rotterdamse maatschappelijk werker aan de aanbe- stedingen: ‘Het is een soort uitverkoop geworden. Ze [de gemeente Rotterdam] betalen voor klompen, en ze willen Italiaanse maat- schoenen hebben.’ (p4-pi) Dat gaat ten koste van de tijd voor cliënten en kwaliteit van de hulp: ‘Kies ik ervoor kwaliteit te leveren, dan moet ik langzamer werken.’ (p5-pi) De gemeente Amsterdam werkt niet met wijkteams, maar be- looft haar professionals wel meer ruimte. Een maatschappelijk werker ervaart dat niet zo; hij vindt dat hij niet kan doen wat hij nodig vindt: ‘Als ik aangeef: nee joh, die cliënt heeft iets meer nodig dan vijf gesprekken, dan moet ik ervoor knokken. Dan moet ik echt tien keer overleggen met mijn collega’s. En als dan echt blijkt dat de cliënt meer begeleiding nodig heeft, dan moet ik ook even doorverwijzen. Dus mijn rol als hulpverlener of maatschappelijk werker wordt steeds minder. Een stukje waardering is weg. Dat doet pijn. Gezichtsverlies. Ik heb niets te vertellen.’ (p48-pi) Dat hij geen tijd meer aan cliënten mag besteden, ervaart deze maatschappelijk werker dus niet alleen als inperking van zijn ruimte, maar ook als aantasting van zijn professionaliteit. Ook in gemeenten waarin wijkteams zelf mogen weten hoe- veel tijd zij aan begeleiding besteden, zoals in Zwolle, Eindhoven en Leeuwarden, ervaren wijkteams grote tijdsdruk. Tijdsdruk deed zich het meest voor in gemeenten waar tijd eerder niet be-