De verhuizing van de verzorgingsstaat

thomas kampen en evelien tonkens 196 grensd werd en later wel. In Eindhoven kwam die tijd onder druk te staan door de politieke druk en door registratie-eisen. In Leeu- warden werd de tijdsdruk sterker door de hoeveelheid indicatie- stellingen en de verantwoording die dat met zich meebracht. Zeggenschap als ruimte Ten tweede ervaren professionals ruimte als zij een ruime beslis- singsbevoegdheid krijgen, vooral bij het stellen van indicaties. Ook op dat punt zijn er aanzienlijke verschillen tussen gemeen- ten. Aan het begin van het spectrum vinden we (opnieuw) Zwol- le. In Zwolle ervaren wijkteamleden veel ruimte, doordat zij een groot eigen mandaat hebben bij indicatiestellingen en naar eigen inschatting geld mogen besteden. Later werd dit ook in Leeuwar- den mogelijk door het ‘resultaatvolgend budget’ (een werkwijze waarbij wijkteamleden bepalen hoe zij het geld besteden om de cliënt zo goed mogelijk te helpen). Een Zwols wijkteamlid ver- telt dat er ‘bij de Wmo’ vroeger heel streng en strikt gewerkt werd. ‘Alles ging via de regel.’ Nu ervaart hij meer ruimte, omdat hij geld kan vrijmaken voor zaken die hij belangrijk vindt. Hij geeft als voorbeeld dat hij de reparatiekosten voor een kapotte fiets van een jonge studente met multiple sclerose kan vergoeden: ‘Die fiets is voor haar echt belangrijk om naar haar studie te kunnen en dus te kunnen participeren. Zoals we nu werken geeft het eigenlijk meer mogelijkheden. Natuurlijk zal ik altijd bekijken wat mensen zelf kunnen doen en als er iets niet kan of mag dan zal ik het ook helder uitleggen. Dan leg ik dat wel goed uit. Dat vind ik belangrijk.’ (p209-o) ‘Doen wat nodig is’ betekent voor dit wijkteamlid dus geld kunnen vrijmaken om participatie te stimuleren. Professionals ervaren dus veel ruimte als zij mandaat krijgen bij indicatiestellingen en zeggenschap over financiën.