De verhuizing van de verzorgingsstaat

ruimte voor professionals? 201 sprekken binnen de grenzen van de regelgeving. Dat doen zij door de behoefte van de cliënt direct en bij voorbaat te relateren aan de geldende regels. Met andere woorden: zij buigen de behoeften om naar beleid (zoals ook hoofdstuk 5 laat zien). Sommige be- hoeften van cliënten laten zij direct links liggen, omdat zij weten dat zij er niet in kunnen voorzien. Een voorbeeld daarvan is een keukentafelgesprek over een rolstoelaanvraag. Tijdens het ge- sprek komt aan het licht dat de man van de cliënt eenzaam is en de zorg voor zijn vrouw zwaar vindt. De consulent gaat hier ver- der niet op in en legt later uit dat hij het gesprek bewust in een andere richting stuurde, omdat hij weet dat de mogelijkheden bij de gemeente uitgeput zijn: De consulent zegt dat hij het gesprek bewust heeft gestuurd. De man heeft al huishoudelijke hulp, verzorging aan huis en ze hebben dagbesteding: ‘Meer kan ik niet bieden om de mantelzorger te ont- lasten. Daar houdt het op gezien de regels van de Wmo.’ ( p49-o ) Een ander voorbeeld van een professional die geen ruimte neemt, observeerden we tijdens een keukentafelgesprek over aanpassing van een auto. De cliënt geeft aan niet afhankelijk te willen zijn van taxichauffeurs of familieleden en zich zelfstandig te willen verplaatsen. De consulent die de aanvraag behandelt, legt uit dat onafhankelijkheid ‘belangrijk, maar niet doorslaggevend is’ als er een goedkoper alternatief is, zoals de regiotaxi. In het nagesprek met de onderzoeker voorspelt de consulent hoe het gaat aflopen: De consulent zegt dat ze geen aangepaste auto zal krijgen, want er is een goedkoper alternatief. Hij zegt ook dat hij wel meende wat hij zei over rekening houden met afhankelijkheid, dat vindt de gemeente ook belangrijk. Maar in dit geval is er een goed alter- natief. De regiotaxi is niet perfect, maar zo erg als zij het schetst, is het ook weer niet. ( p205-o )