De verhuizing van de verzorgingsstaat

thomas kampen en evelien tonkens 202 Professionals die binnen de grenzen van de regels blijven, zoe- ken wel de grenzen op om tegemoet te komen aan de behoefte van cliënten. Dat doen zij bijvoorbeeld door de aanvraag zo op te stellen dat de cliënt daarop zoveel mogelijk kans maakt. Een voorbeeld daarvan is een keukentafelgesprek met een vrouw die verlenging van persoonlijke begeleiding aanvraagt. Tijdens het gesprek komen ook psychische problemen aan het licht. De con- sulent legt de vrouw uit dat de begeleiding alleen verlengd wordt als zij zich ook door een psycholoog laat behandelen. Hij doet dus een poging om behoefte om te buigen naar beleid. De vrouw ziet dat echter niet zitten; ze vindt dat ze goed kan praten met haar begeleider. De consulent weet echter dat de kans bestaat dat de gemeente de aanvraag voor verlenging van de begeleiding afwijst als de vrouw niet akkoord gaat. De consulent vertelt achteraf dat zij van plan is de aanvraag zo te onderbouwen dat de vrouw de meeste kans maakt op verlenging van de begeleiding: De consulent zegt dat zij bij de gemeente haar best zal moeten doen om er ‘een indicatie uit te slepen’. Ze wil het dan ook ‘op somatiek gooien en niet op psychische problematiek’. Als ze het psychisch onderbouwt, zegt de gemeente dat de vrouw in behan- deling moet; dit valt niet onder begeleiding (Wmo). (p54-o) In dit voorbeeld neemt de professional dus enige ruimte om aan de behoefte van de vrouw tegemoet te komen, maar de band- breedte is beperkt. Een deel van de geobserveerde professionals neemt dus geen ruimte. Het overgrote deel van de professionals die wij obser- veerden, doet dat echter wel. Zij laten zich daarbij in belangrijke mate leiden door behoeften van hun cliënten. In plaats van de be- hoeften om te buigen naar beleid, zoals in de voorbeelden hiervoor, buigen zij beleid om naar behoeften.