De verhuizing van de verzorgingsstaat

mirjam de rijk 212 zorg is hoeveel procent van het bbp, het bruto binnenlands product, we aan zorg besteden. Het bbp geeft weer hoeveel er in een jaar verdiend wordt. Wie de zorgkosten meet als percentage van het bbp, weet welk deel van de gezamenlijke welvaart aan zorg wordt besteed. Anders dan vaak wordt gedacht, namen de kosten van de zorg als percentage van het bbp in Nederland decennialang, van eind jaren zeventig tot 2002 , niet of nauwelijks toe. De zorgkos- ten bedroegen in die periode steeds zo’n 9 tot 10 procent van het bbp. De grote kostenstijging deed zich pas in de tien jaar daarna voor, tot zo’n 13 procent van het bbp in 2013 . De afgelopen jaren zijn de kosten, uitgedrukt in percentage van het bbp, iets gedaald ix ( cbs 1 , Statline, ‘Zorguitgaven; kerncijfers’). Het gaat in deze cijfers om de optelsom van alle zorg, dus zowel de cure als de care , zowel van thuiswonenden als van mensen in zorginstellingen, en zowel om kosten die mensen zelf rechtstreeks betalen als de uitgaven die via de zorgverzekeraars of de overheid lopen x . Terminologie Dit hoofdstuk gaat vooral over (de financiering van) de Wmo en de jeugdzorg, dus niet over de Participatiewet (de vroegere bijstand). Bij de Wmo en de jeugdzorg gaat het vaak om langdurige zorg: zorg en ondersteuning die langjarig nodig zijn. Omdat de Wet langdu- rige zorg (Wlz) echter gaat over intramurale zorg, oftewel de zorg in tehuizen en andere instellingen, is het verwarrend om de term ‘langdurige zorg en ondersteuning’ te gebruiken voor dat wat on- der de Wmo valt. Daarom wordt in dit hoofdstuk een paar keer de term care gebruikt om een duidelijk onderscheid te maken tussen de langdurige zorg en ondersteuning enerzijds, en de medische zorg (ziekenhuizen, ggz-instellingen, huisartsen), kortom de cure , ander- zijds. De termen cure en care zijn een beetje in onbruik geraakt maar zijn soms, ondanks het Engels, wel verhelderend.