De verhuizing van de verzorgingsstaat

de negen beloften van nabijheid 43 sten. Daartoe wordt de dienstverlening opgeknipt in verhandel- bare onderdelen of ‘producten’, zoals zorgzwaartepakketten en diagnose-behandelcombinaties. Dienstverlening wordt ook opge- knipt in losse onderdelen om deze aan verschillende marktpartijen te gunnen, of om bij ieder onderdeel de beste partij te kunnen kiezen via bijvoorbeeld een aanbestedingsprocedure. De huiselijke logica is te begrijpen als een reactie op de af- stand die de marktlogica schept. Nabijheid belooft in de huise- lijke logica stabiliteit: niet langer worden relaties afgebroken ten behoeve van vraagsturing en dynamiek op de markt, maar er komt stabiele samenwerking tussen aanbieders, professionals en burgers. We noemen deze nabijheid daarom stabiliserende nabij- heid, in reactie op de dynamiserende afstand van de marktlogica. In de huiselijke logica concurreren professionals niet met elkaar, maar streven zij naar stabiele samenwerkingsrelaties; relaties worden niet opgeknipt ten behoeve van concurrentie, maar worden juist ‘ontschot’ ten behoeve van samenwerking: Het is nadrukkelijk niet de bedoeling om schotten te creëren tussen deze sporen onderling of tussen het georganiseerde veld en de maatschappij. Er wordt gezocht naar een andere aanpak, meer samenwerken in netwerken, een gezamenlijke verant- woordelijkheid. (Leeuwarden 2014: 12 ) In de huiselijke logica is het eerdergenoemde opknippen van re- laties en processen een van de oorzaken van de (veel beklaagde) talloze indicatiestellers en hulpverleners in één gezin. De indi- catiesteller voor het ene kind mocht zich dan niet bemoeien met het andere kind of een ouder; dat was immers een ander product. Na de indicatie kwamen er ook weer afzonderlijke hulpverleners voor ieder afzonderlijk gezinslid. Tegenover deze complexiteit belooft beleid eenvoud en stabiliteit: De voorbeelden zijn bekend. Gezinnen met wel tien tot vijftien