De verhuizing van de verzorgingsstaat

hoe huiselijk is de keukentafel? 55 voren dat het merendeel het een positieve ontwikkeling acht om mensen in hun thuissituatie te zien. Ze geven daarvoor uiteenlo- pende argumenten die alle goed passen in een huiselijke logica: ‘Ik denk dat mensen dan meer zichzelf kunnen zijn. Want het is hun plek, het is hun huis, ik kom daar als gast.’ ( p17-pi ) Ze vinden ook dat het contact met de bewoners anders is nu ze hen thuis spreken. Het is meer een informeel gesprek tussen twee mensen geworden en minder een vraag-antwoordgebeuren tus- sen een ambtenaar en een hulpbehoevende. Het informele karak- ter maakt dat de verhouding gelijkwaardiger wordt én dat de rol- len minder onderscheidend zijn. De hulpvrager is meer in charge dan voorheen en de hulpverlener wordt een soort ‘professionele vriend’ (Van Ewijk 2012 ). Meer dan huiselijkheid alleen Het is echter, gelet op de aard van het keukentafelgesprek, niet altijd eenvoudig om de ‘huiselijke wereld’ intact te laten. De betekenis van de hiervoor geschetste informele gesprekjes is namelijk niet ondubbelzinnig. Dat blijkt wel uit het volgende citaat: De sociaal werker kijkt geïnteresseerd naar de zelfgemaakte schil- derijen aan de muur. De bewoonster zegt een beetje spottend: ‘Nu gaat u natuurlijk zeggen dat ik ook talenten heb.’ De sociaal werker reageert serieus: ‘Volgens mij heeft u die ook.’ Hij wijst naar alle schilderijen in de kamer. Dat stimuleert de bewoonster om meer te vertellen over haar schilderijen en inspiratie, en om nog meer van haar werk te laten zien. ‘Zo vaak krijg ik niet men- sen over de vloer’, zegt ze enigszins veront-schuldigend, waarop de sociaal werker zijn kans ziet om het gesprek om te buigen en over het netwerk van de bewoonster te beginnen: ‘Heeft u dan weinig contacten of gaat u wel eens de deur uit?’ ( p113-o )