De verhuizing van de verzorgingsstaat

ik blijf een kwetsbaar mens met een kwetsbaar netwerk 73 in plaats van professionele overheidszorg is een grote omslag in vergelijking met eerder beleid. In de jaren zestig van de vorige eeuw, toen de verzorgingsstaat tot bloei kwam, werd het juist als een belangrijke stap voorwaarts gezien dat mensen voortaan een beroep konden doen op door de overheid gefinancierde pro- fessionele zorg en zij niet langer afhankelijk hoefden te zijn van hun familie en vrienden (Van Stolk & Wouters 1983 ; Clarke & Newman 2007 ; Jager-Vreugdenhil 2012 ). Nu is dat weer omge- draaid: zorg door familie en andere naasten wordt boven profes- sionele overheidszorg gesteld. In dit hoofdstuk onderzoeken we of en hoe sociale professionals inwoners bij keukentafel- en be- geleidingsgesprekken aanspreken om hulp en ondersteuning te zoeken bij hun sociale contacten en wat daarvan terechtkomt.  Methoden Om beter zicht te krijgen op hoe het is gesteld met het stimu- leren van bewoners om hun naasten te vragen hen te helpen, putten we uit verschillende bronnen. Ten eerste hebben we 66 ‘keukentafelgesprekken’ geobserveerd en geanalyseerd om te on- derzoeken of daarbij aan de orde komt hoe het staat met de so- ciale contacten van mensen met een ondersteuningsvraag. Ook hebben we uitgezocht wat de uitkomst op de lange duur was; als iemand tijdens een keukentafelgesprek bijvoorbeeld werd ge- vraagd om zijn of haar moeder te helpen bij het huishouden, heb- ben we nagevraagd wat daarvan is terechtgekomen. Leden van een sociaal wijkteam voeren in vier van de zes on- derzoeksgemeenten niet alleen keukentafelgesprekken, ze zijn ook verantwoordelijk voor het ondersteunen bij lichte hulpvra- gen. We hebben 61 van deze ondersteunings- of begeleidingsge- sprekken geobserveerd en geanalyseerd (zie tabel 3 in de bijlage over de methodologie achter in dit boek).