De verhuizing van de verzorgingsstaat

femmianne bredewold en loes verplanke 76 Waar de meeste sociale professionals positief zijn over het uit- gangspunt om hulpvragers te stimuleren meer hulp en steun aan hun naasten te vragen, zijn veel hulpvragers juist een stuk minder opgetogen over het nieuwe beleid: Interviewer: ‘Dan weet u ook dat de regering vindt dat mensen hun problemen meer zelf moeten oplossen met vrienden en familie, en niet meteen hulp of zorg van een betaalde kracht moeten vragen?’ Oudere vrouw: ‘Ja, krankzinnig , wie dat bedenkt moeten ze meteen naar beneden donderen. Het is schandalig hoe ze ouderen, gepensioneerden vaak, behandelen. En de maat- regelen die ze nemen en niet nemen dat is echt meer dan erg, dat heb ik allemaal gevolgd.’ (p1-ci) Een man met psychiatrische problematiek volgt het nieuws ook nauwgezet en heeft een uitgesproken opvatting over het denken over zogenaamde zelfredzaamheid: ‘We hadden het toch allemaal goed geregeld in Nederland? We betaalden allemaal netjes belasting en daardoor kon ik ervan op aan dat ik gewoon ondersteuning kan aanvragen voor mijn moedertje in Emmen. Dat ze gewoon gegarandeerd is van goede zorg. Maar nu moet dat hele stelsel op de schop en gaat alles naar de bliksem. Het gaat van kwaad tot erger. En waar ik ook boos over ben is dat crimi- nele schema wat ik in moest vullen [hij bedoelt de Zelfredzaamheid- Matrix]. Dan moet ik invullen of ik sociale contacten heb, of ik een verslaving heb, of ik in contact geweest ben met een politie. Ja, dat werkt natuurlijk niet zo. En dan is dat zogenaamd om de juiste be- geleiding te bieden, maar het dient heel andere doeleinden hoor. Ze willen er gewoon de bezuinigingen mee doorvoeren. En daar zou ik dan aan mee moeten werken? Men denkt veel te fabrieksmatig. In die zin van: je stopt het product “maf” aan de ene kant erin en het komt er gezond aan de andere kant weer uit.’ (p4-ci )