In de luwte van een parkeerplaats tussen een industrieterrein en de duinen treffen we elkaar. De meesten van de acht collega’s heb ik meer dan tweeënhalf jaar enkel online gezien, maar het voelt vertrouwd en de hereniging is hartelijk. Bij de auto schenk ik uit thermoskannen filterkoffie en thee, we drinken uit wegwerpbekers en er zijn koekjes en chocola. Het waait stevig en het is fris als de stapelwolken voor de zon langs kruipen.
Na de versnaperingen lopen we door de duinen naar het strand, regelrecht tot de schuimende branding waar een paar collega’s de schoenen achterlaten op het droge voor een voetbad in het ondiepe Noordzeewater. Door de medicinale interventie voor de symptoombestrijding van mijn postcovid toestand ben ik de laatste maanden in staat om deze route met mijn hulphond te lopen en regelmatig nog wat verder. Nu blijven we kijken naar de woeste zee en praten onder het gebulder van wind en golven wat bij.
Uitgewaaid keren we terug naar de parkeerplaats en rijden achter elkaar aan langs vis- en staalindustrie naar mijn thuis aan een zeesluis.
Persoonlijke verbinding
Een keto-cateraar heeft maaltijdsalades gemaakt en die nuttigen we aan de eetkamertafel waarna er twee toespraken zijn en ik cadeaus ontvang. Gek eigenlijk dat je cadeaus krijgt omdat je afscheid neemt van een baan. Het is allemaal hartverwarmend, ondanks dat deze scheiding toch wel erg verdrietig is. De collega’s die ontbreken, hebben op een kaart hun persoonlijke boodschappen opgetekend.
Niet eerder heb ik zoveel persoonlijke verbinding ervaren met werk en mensen met wie ik samenwerkte
Op voorhand verwachtte ik nogal emotioneel te kunnen worden door deze aandacht en het pijnlijke dat afscheid nu eenmaal met zich meebrengt voor mij. De feitelijke scheiding van werk heeft voor mijn gevoel dan ook al negen maanden eerder, met het bezoek aan de bedrijfsarts van het UWV, plaats gehad. Klaarblijkelijk heb ik de afgelopen jaren dat ik niet meer op kantoor kon komen werken langzaam maar zeker afscheid genomen en heb ik de scheidingspijn reeds verwerkt.
Niet eerder heb ik zoveel persoonlijke verbinding ervaren met werk en de mensen met wie ik samenwerkte.
In het verleden is afscheid nemen van een baan en collega’s telkens tamelijk achteloos of conflictueus vervlogen. Reflecterend is de hele periode, van ruim zes jaar, het meest te vergelijken met de zes jaar dat ik op de kunstacademie zat. Na de eerste twee tamelijk succesvolle studiejaren kreeg ik in het derde jaar voor het eerst te maken met depressieve klachten. Gelukkig werd dat gesignaleerd door een paar docenten en kreeg ik in eerste instantie extra begeleiding van de studentendecaan.
Ondanks alle aandacht verdiepte de depressie zich. Na een moeizaam jaar met heel matige studieresultaten kregen we thuis het bericht dat mijn vader ongeneselijk ziek was en waarschijnlijk niet lang meer zou leven. Na zijn overlijden een half jaar later kwam de psychische genadeklap en leek het levenslicht in mij voorgoed verdoofd. Na een gesprek met de docent filosofie van de opleiding ben ik voor het eerst met een verwijzing van de huisarts in psychotherapie gegaan. Langzaam maar zeker kwam ik terug in de lichtheid van mijn zijn. Een paar jaar heb ik nauwelijks kunnen werken of studeren.
De aanwezigheid van al die fijne ex-collega’s is overweldigend
De huidige afronding van een bijzonder vormende tijd verschilt echter nogal met het voltooien van de opleiding. Het is de persoonlijke verbinding met de oorspronkelijke lichting klasgenoten die ik enorm heb gemist.
Toch even lastig
Na een gezamenlijke sessie neurografisch tekenen nemen we afscheid van elkaar. Het komt zelden voor dat er bezoek in mijn huis is, laat staan dat er acht collega’s in mijn privédomein verblijven. De leegte als ze weg zijn, is even overweldigend als de aanwezigheid van al die fijne ex-collega’s. Weer alleen heb ik het toch even lastig, maar ik hou het droog.
Sander Griek is toegepast kunstenaar