Het kinderpardon gaat ervan uit dat kinderen die zich aan Nederland hebben aangepast mogen blijven. Daarmee trappen de initiatiefnemers in de culturalistische val, stelt Jan Willem Duyvendak. Wat als Mauro geen Limburgs accent had gehad en Sahar een hoofddoek had gedragen?
Volgens het kabinet en anderen moeten patiënten zich ‘thuis’ kunnen voelen in hun omgeving. Hoe aannemelijk ook, aan dat idee zit een risico, want het kan uitmonden in het bashen van professionele verzorgers. Terwijl we weten dat familie en vrienden niet zaligmakend zijn.