Burgerschap in Nederland wordt steeds meer gebonden aan loyaliteit met een nationale cultuur, die door zijn abstracte en nostalgische karakter migranten buitensluit. Om deze ontwikkeling een halt toe te roepen, kan het stedelijk leven een oplossing bieden.
De Nederlander weet niet goed hoe hij burgerschap vorm moet geven. Hij zou het wel willen, maar burgerschap is een ambacht die de zorgzame, argwanende en pratende burger maar ten dele weet te beoefenen.