Kerstverhaal 1:
Je bent 14, je hoort hier niet – door David
De lol is er wel af als ik op kerstavond op politiebureau Nieuwmarkt zit. Ik word waarschijnlijk naar een opvangtehuis gebracht of misschien mag ik terug naar huis, naar mijn kamer. Ik zal stil zijn.
Het stinkt hier naar pis en ik voel me vies. Ik zie de politie agenten rustig zitten met kerstkransjes, kerstbrood, koekjes en koffie. Kijkend naar een kerstfilm op de tv die ik nog hoopte te kunnen zien vanavond.
Nu zit ik hier op kerstavond in een dagverblijf na een knallende ruzie met mijn moeder. Ik denk aan alle gezinnen die met de hele familie aan de tafel zitten en gezellig praten. Ik denk aan mijn moeder die me, als ze dronken is, soms opeens voor altijd weg wil hebben.
Een krop in m’n keel, maar mijn tranen nog in bedwang. Mijn maag knort, ik heb honger. Een politieagent schuift de sloten van de deur. Of er iemand is die ik kan bellen.
‘Ik kan het proberen,’ zeg ik.
‘Ik denk dat het beter is, als je wat langer weg blijft. Je moeder wil je niet meer’
De telefoon gaat over. De politieagent zit tegenover me en staart naar me, ik draai mijn rug naar hem toe. Dan krijg ik de vriendin van mijn vader aan de telefoon, ik vraag of ik hem mag spreken. Ik leg hem kort uit dat ik in een dagverblijf zit na een ruzie met mijn moeder en ik vraag of hij me kan ophalen. Of ik bij hem kan slapen.
Het is even stil aan de telefoon. Dan zucht hij diep en zegt dat hij te veel gedronken heeft. Dat hij bij vrienden is en dat ze nog aan het napraten zijn na hun kerstdiner.
‘Maar morgenochtend,’ zegt hij, ‘kom ik je ophalen.’
De politieagent dringt aan, hij wil dat ik hem overhaal, het moet vanavond. Je bent 14, je hoort hier niet.
Ik blijf stil.
‘Morgen,’ zeg ik tegen mijn vader, ‘Nee, morgen hoeft niet dan ga ik weer naar huis, ik vraag het je voor nu.’
‘Ik denk dat het beter is, als je wat langer weg blijft. Je moeder wil je niet meer,’ zegt de agent als ik heb opgehangen. Ik negeer hem en loop terug naar de cel. Hij geeft me een duwtje na. Nog uren te gaan. Hoe hoort kerst te zijn? Ik weet het niet. Eén ding is zeker: ik ga ontsnappen.
Kerstverhaal 2:
Ik weet niet of kerst ooit beter wordt – door Roos
Elk jaar zie ik weer op tegen kerst. Iedereen zit gezellig bij zijn familie, maar ik heb dat niet. Hoe ga ik dit jaar weer overleven? Drinken of drugs gebruiken kan niet, want ik ben alweer bijna één jaar clean. Ik heb mijn dagen zo gepland dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat moet werken. Alleen op kerstavond ben ik vrij. Ik zie op social media hoe gezellig iedereen het heeft en ik zit hier op de groep. Iedereen van de groep is of naar familie, of doorgesnoven. De begeleiding heeft geeneens moeite gedaan om het gezellig voor ons te maken. Die gaan extra vroeg naar huis.
Op Eerste Kerstdag start ik ’s ochtends met werk en moet ik uiteindelijk het langst blijven. Ik ben de goedkoopste, omdat ik de jongste ben. Anderen mogen eerder naar huis om kerst te vieren en ik kom te laat op mijn volgende werk.
Ik ben jaloers en wil ook onder invloed zijn, maar ik blijf sterk
Chagrijnig en geïrriteerd loop ik van de bushalte naar de pizzeria. Het is koud, ik zie iedereen in huis zitten en met de hele familie kerst vieren. Ik loop er langs en voel me verdrietig. Ook in de keuken vertellen mijn collega’s over wat ze met Tweede Kerstdag gaan doen. Door kerst zijn we eerder klaar en daar baal ik van. Ik wil niet weg, ik wil werken.
Als ik op de groep aankom, is iedereen zwaar onder invloed. Ik ben jaloers en wil ook onder invloed zijn, maar ik blijf sterk, sluit me op in mijn kamer en ga in bed liggen. Ik denk aan mijn eigen familie, misschien moet ik het contact weer oppakken. Ik voel me schuldig, want ik ontneem ze hun dochter. Tranen schieten in mijn ogen, het is soms zo’n dilemma. Ik voel me zo eenzaam, maar toen ik daar wel nog was, voelde ik me ook eenzaam. Nu voel ik me anders slecht. Zou dit gevoel nog overgaan?
Op dat moment wordt er op mijn deur geklopt, één van de medebewoners is zo dronken dat ze zich niet goed voelt. Ik help haar door haar haren vast te houden en ze kotst alles eruit. Ik ben blij dat ik toch sterk ben geweest, ondanks alle negatieve gevoelens. Maar ik weet niet zeker of kerst ooit beter wordt dan dit.
Evelien Vos is freelancejournalist. Ze sprak David en Roos (hun echte namen zijn bekend bij de redactie), en dertien andere jongeren, over hun ervaringen met dak- en thuisloosheid voor ervaringsvraagstukken.nl. David en Roos pakten de pen op. Om iets van hun werkelijkheid te laten zien en om andere mensen die dit jaar ook een rot-kerst hebben, troost en inspiratie te bieden.
Foto: Jernej Furman (Flickr Creative Commons)