Straatverlichting glinstert op het kabbelende water in de zeesluis onder mij. Aangekomen aan de overzijde kijk ik om me heen op zoek naar mijn lift. Tussen andere auto’s aan de overkant van de straat staat een wagen met de koplampen aan. Mijn telefoon gaat.
‘Ja… goedemorgen.’
‘Goedemorgen Sander, met Matteo… ben jij dat bij de brug? Ik sta aan de overkant met de lichten aan. Kom je hierheen?’
Steeds opnieuw ben ik vol goede zin begonnen aan uiteenlopende banen
We begroeten elkaar bij zijn auto en gaan op weg naar het UWV in Haarlem. Daar heb ik mijn eerste afspraak met een verzekeringsarts, en Matteo gaat mee ter ondersteuning. Hij heeft het afgelopen jaar mijn ziekteverzuim in spoor 1 en 2 voor de Wet verbetering Poortwachter begeleid en doet dat ook bij de aanvraag voor een WIA-uitkering. Op aanraden van hem heb ik zo beknopt mogelijk mijn verhaal in relatie tot werk van de afgelopen dertig jaar opgeschreven. Het is een uitgebreid curriculum vitae geworden, waarin ik een realistisch relaas heb opgetekend over hoe mijn werkzame leven telkens is gefrustreerd door met name mijn bipolaire stoornis, maar de laatste jaren vooral door de pandemie en post-covid.
Wroeten
Het wroeten in het verleden doet me realiseren dat mijn relatie tot werk en werkgevers telkens weer op enig moment moeizaam is geweest. Al vanaf de laatste paar jaar op de middelbare school, en zeker tijdens de opleiding aan de kunstacademie, is mijn duurzame inzetbaarheid bepaald door hevige stemmingswisselingen. Steeds opnieuw ben ik vol goede zin begonnen aan zeer uiteenlopende banen en ondernemingen. Na een paar maanden, en een enkele keer meer dan een paar jaar, kwam onherroepelijk de teleurstelling van falen door een haperende geest of lichamelijk ongenoegen. In dat licht is het een wonder dat ik de opleiding aan de academie heb weten af te ronden. Het is pijnlijk om me te realiseren dat ik de laatste zes jaar als ervaringsdeskundige bij Movisie, juist op het gebied van waardevol werk, voor iedereen heb geprobeerd mijn kennis in te zetten en ook hier niet veel heb kunnen doen door een zwakke gezondheid.
Hij herhaalt vragen, telkens iets anders geformuleerd, alsof ik een verdachte ben
Naast het verhaal rondom werk schrijf ik ook op hoe een gemiddelde week er voor mij uitziet, hoe uitzichtloos het de afgelopen jaren is geweest en nog steeds is. Hoewel er tussen de eerste en derde besmetting ook een opleving is geweest, ben ik niet meer in een lichamelijke en/of geestelijke conditie teruggekomen zoals die er was voor de pandemie. Die conditie was zorgvuldig tot stand gekomen toen ik in de bijstand onder de Wmo de tijd kreeg om opnieuw een leven op te bouwen en zorgde ervoor dat ik zeven jaar geleden op zoek kon gaan naar betaald werk.
Serieuze aandacht
Het gesprek met de verzekeringsarts is vermoeiend. Hij herhaalt vragen, telkens iets anders geformuleerd, alsof ik een verdachte ben. Gelukkig heb ik steeds een antwoord en kan ik verwijzen naar het geschreven verhaal dat ik aan hem gaf voor hij begon met zijn verhoor. Het gesprek doet me denken aan de beoordeling van de bedrijfsarts van de sociale dienst veertien jaar geleden. Toen was ik niet voorbereid, niet weerbaar, niet gediagnostiseerd, eenzaam en vooral zonder steun van Movisie, Matteo en/of mijn psychiater.
Het ziet ernaar uit dat ik voor mijn herstel de ruimte krijg van het UWV
Twee weken na de keuring door de verzekeringsarts zijn er in Nederland vier expertisecentra geopend voor mensen met postvirale klachten. Eindelijk is er serieus aandacht voor al die honderdduizenden mensen die ook ziek zijn en is er hoop dat er een behandeling komt. In die week maakt mijn huisarts direct een verwijzing. Na het online beantwoorden van veel vragen ben ik tot mijn verbazing snel aan de beurt voor het eerste onderzoek.
Voorlopig kan ik mij gaan richten op herstel, en het ziet ernaar uit dat ik daar de ruimte voor krijg van het UWV.
Sander Griek is toegepast kunstenaar