Categorie:
Bestaanszekerheid
De (sociale) media staan bol van de oproepen om de menselijke maat terug te brengen in de Participatiewet. Een manifest dat oproept tot ‘meer echte bijstand,’[1] columns en achtergrondreportages over vorderingen van tienduizenden euro’s omdat iemand heeft gezongen in de kroeg of boodschappen heeft gekregen van zijn ouders.[2] Deze oproepen richten zich vooral tot de landelijke wetgever. Maar wat kunt u als gemeente binnen de huidige wet zelf al doen?
Door de heisa in de media rondom het boek van Joris Luyendijk, 'Zeven Vinkjes. Hoe mannen zoals ik de baas spelen' zullen velen zijn gaan tellen. Hoeveel vinkjes hebben zij en de mensen in hun omgeving? Anja Meulenbelt wil het over een andere vraag hebben: had Luyendijk zich niet meer kunnen aansluiten bij mensen en bewegingen die al veel langer nadenken over ongelijkwaardigheid?
Iedereen kan nog altijd van een dubbeltje en kwartje worden, was eerder hier te lezen. Voor sommigen is dat toch makkelijker gezegd dan gedaan. Kinderen die opgroeien in een omgeving waar armoede en kansenongelijkheid van generatie op generatie worden overgedragen, kunnen wel wat extra hulp gebruiken – bijvoorbeeld van een ‘gids’.