COLUMN Wij zijn het wisselgeld

Wij zijn het wisselgeld. Wij zijn het gepeste kind op school, dat de schuld krijgt van het pesten. We hadden ook niet moeten reageren op die prikken in je rug, we hadden het moeten negeren toen de jongen achter je seksuele opmerkingen maakte, we hadden gewoon onze schouders moeten ophalen toen bleek dat niemand jou had uitgenodigd voor het feest. We hadden ook dun moeten zijn, of hippe kleren aan moeten hebben. Nee, niet precies de kleren die A. ook heeft, want dan zijn we een na-aper. We hadden iets terug moeten zeggen, van ons af moeten slaan, weerbaar moeten zijn. Nee, geen geweld gebruiken want dan hebben we een gedragsprobleem. Gewoon sterk op onze benen blijven staan, dan houdt het pesten vanzelf wel op. Maar we blijven maar grienen, klagen bij de docenten. Die worden daar best moe van, elke keer dat gezeur met ons. We hebben het toch uitgepraat? Ze hebben toch sorry gezegd? Dan moeten wij ook een keer je goeie wil tonen. Als we dan toch van school gaan zien we de opgeluchte blikken. Zie je wel, het ligt aan ons. Zij zijn toch zo’n fijne school!

Buikpijn

Wij zijn het wisselgeld. In ons gezin is het altijd gezellig, we zijn goed met elkaar. Dan moeten wij niet op elk slakje zout leggen, niet overal een probleem van maken. Kijk, nu zijn onze ouders verdrietig, dat is onze schuld. We moeten maar gauw onze excuses aanbieden, zeggen dat het heus allemaal niet erg was, dat we gewoon onze dag niet hadden. Gelukkig zijn zij dan zo grootmoedig om het ons te vergeven.

We hadden ook niet mogen zeggen dat onze oom, onze buurman, de familievriend aan ons had gezeten, dat we dat niet fijn vonden. Het is toch altijd zo gezellig als hij er is? Nu is hij boos en dat komt door ons. Buikpijn? Ach we stellen ons gewoon een beetje aan, karakterfoutje van ons, jammer, het was net zo gezellig. Stom van ons dat we elke keer zo de sfeer bederven, we begrijpen best dat ze ons niet kunnen steunen als wij elke keer met van die rare verhalen komen. Wat zullen de buren wel niet denken! Logisch dat ze ons niet meer willen zien. We zijn altijd al een moeilijk kind geweest. Ja zo tragisch, wij hebben ze zó gekwetst, ondankbaar als we zijn.

Zorgen dat het gezellig blijft

Wij zijn het wisselgeld. Wij hebben zelf laten gebeuren dat hij zo agressief werd, hadden we maar het eten op tijd klaar moeten hebben. Hadden we maar niet moeten klagen terwijl hij zo moe was. Hadden we maar wat vrolijker moeten kijken, hadden we maar zin moeten hebben. Hadden we hem maar niet moeten irriteren. Hadden we maar niet met hem moeten trouwen. Hadden we maar niet zwanger moeten worden. Wij wilden toch zo nodig een kind? Dan moeten we nu maar zorgen dat het gezellig blijft. Zo’n kind heeft er immers ook niet om gevraagd om geboren te worden. Geen wonder dat het kind gedragsproblemen heeft, wat wil je met zo’n moeder, we hebben ons best niet gedaan, niet genoeg tenminste. Er is natuurlijk gewoon niks aan de hand, we beelden het ons allemaal maar in. We krijgen zo graag aandacht.

Het ligt echt aan ons dat ons kind niet lekker gaat op school, we zijn veel te veel met ons eigen werk of onze telefoon bezig, kinderen van tegenwoordig krijgen nauwelijks nog aandacht van ons, we moeten wat meer betrokken zijn! Maar we moeten ook weer niet om elk wissewasje komen zeuren, de leerkrachten hebben nog wel meer kinderen in de klas hoor. Ouders denken tegenwoordig maar dat de school een winkel is en dat zij als klant koning zijn. En logisch dat ze een melding Veilig Thuis doen, met ouders die zo agressief reageren als hun kind gepest wordt. Of ouders die hun kind thuishouden om het te beschermen tegen de pestende leerkracht. Wat zeggen we nu weer? Pestende leerkrachten? Hoe durven wij zoiets te beweren, nee, ons eigen kind moet zich gewoon maar een keertje leren aanpassen. We moeten leren om respect te hebben voor de hardwerkende professionals. Hoezo gaat het nu wel goed met ons kind? Een kind hoort op school te zitten, dat weet iedereen. Het kan echt niet anders dan dat wij de toekomst van ons kind op het spel zetten.

Niet zo in de slachtofferrol gaan zitten

Wij zijn het wisselgeld. We zijn dik, arm, vrouw, ziek en/of gekleurd en moeten gewoon zelf vechten voor onze plek in de samenleving en in vredesnaam niet elke keer zo in de slachtofferrol gaan zitten. Hadden we maar gezond moeten eten, niet moeten roken, niet verslaafd moeten raken, niet ziek moeten worden, niet geboren moeten zijn met een kleur. En hoezo nou kleur, laten we nou niet steeds de kleurkaart trekken, ze zien ons gewoon als mens! En we moeten ons ook niet achter onze diagnose verschuilen, die is echt geen excuus voor falen.

We leven toch in een samenleving met volop kansen voor iedereen? We hadden dus gewoon beter ons best moeten doen op school, een andere studierichting moeten kiezen, een betere baan moeten krijgen, niet parttime gaan werken voor de kinderen, niet moeten gaan scheiden, op tijd een huis met hypotheek moeten kopen, een ander kan dat toch ook? Waarom wij dan niet? Wij kosten de samenleving alleen maar geld, dat door een ander zijn dure belastingcenten wordt betaald. Het wordt tijd dat we een beetje dankbaarheid tonen, of nog liever wilskracht en zorgen dat de hulp overbodig wordt, anders raakt het systeem overbelast.

Bovendien, we weten toch dat niemand van klagen houdt? Echt, daar is niemand bij gebaat, we moeten eerst maar eens naar onszelf leren kijken. We moeten gewoon onze Eigen Verantwoordelijkheid nemen voor onze foute keuzes en eindelijk eens een keer wat ruggengraat tonen, een keer de schouders eronder zetten.

Wij zijn het – nee laat het wisselgeld maar zitten. We hadden er gewoon niet over moeten beginnen. Sorry.

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog.

 

Foto: Riccardo Mion via Unsplash

 

Dit artikel is 4285 keer bekeken.

Reacties op dit artikel (5)

  1. Pfff .. alleen al het lezen van deze lange lijst — voortreffelijk opgeschreven — is droefmakend. Zo werken dus machtsverschilletjes uit op het zelfbeeld en de ‘stootkracht’ van de velen die het onderspit delven in de sociale mengketel. En het is ontmoedigend om te bedenken hoe moeilijk het is om de dingen de andere kant uit te laten draaien in kwetsbare levens.

  2. Het is inderdaad droefmakend. Ik werd ook gepest op school, ook door juffen en nonnnen. Ik had heel moeilijke ouders , die mij bestempelden als de nagel van hun doodskist, we moesten hard zijn, nooit klagen, niet wenen enz… Als meisje kon je nooit kiezen: het was moeten en niet mogen. Naar de buitenwereld een perfect gezin met aanzien. Ondanks dit alles herken ik mezelf vaak in die beschuldigingen naar anderen toe, nooit luidop maar wel in gedachten. Waarom zijn we zo hard voor elkaar? Meer begrijpen zou zoveel mooier zijn.

  3. Zo herkenbaar dit schrijven. Ik zelf heb nooit zo mooi de woorden gevonden, maar ik zie het wel. Ik denk dat het iets heeft te maken met de verantwoordelijkheid maar altijd bij een ander leggen en de weigering om te zien dat ieder conflict of probleem iets is van de hele gemeenschap. B.v in de klas heb je 30 leerlingen een een leraar/lerares die met zijn allen een cultuur vormen waarin gepest worden blijkbaar mogelijk is geworden, en dus zou iedereen naar zijn eigen aandeel en mogelijkheden daarin kunnen kijken. Echter, toen we leerden om verantwoordelijkheden te gaan dragen voor onszelf zijn we dat ook maar op anderen gaan afwentelen, met name hen die het minst weerbaar bleken te zijn, die moest maar verantwoordelijk zijn voor de rede waarom die zo minder weerbaar was dan. Sociaal gezien hebben we echt nog heel veel stappen te zetten met elkaar en kunnen we denk ik goed leren van culturen die nog wel weten hoe ze samen kunnen leven op een harmonieuze wijze. Toen ik een tijdje terug op een schoolplein zag hoe een meisje van vijf jaar echt gepest werd door een jongen net ietsje groter dan haarzelf en dat langdurig in een reeks heb ik even staan kijken naar wat er gebeurde. Ik zelf was toevallig voorbijgaande wandelaar en kon niet zomaar dat plein oplopen. Het meisje weerde zich overigens tanig en liet zich niet zomaar wegjagen en gaf grenzen aan. Dan, wanneer het de jongen maar niet lukt loopt hij naar de juffrouw om zijn beklag te doen over het gedrag van dat meisje en zonder blikken of blozen of nadenken straft de juffrouw dat meisje voor haar gedrag! Toen heb ik tegen die juffrouw gezegd wat er werkelijk aan de hand was geweest hier, ze keek me glazig aan alsof ze zelf niet helemaal op aarde was. Ze vraagt nog welk jongetje haar dan gepest had en ze leek wel te weigeren om het aan te nemen. Zonder vragen, zonder naar dat meisje toe te lopen, zonder verhaal uit te zoeken gewoon geloven wat een pestkop van 6 jaar vertelt. Sja zo zetten we natuurlijk wel de toon.

  4. Wat een mooie reactie en beschrijving van wat er gebeurt rond pesten. Dat is precies wat ik bedoel!

  5. Het verhaal van Li is helaas te bekend. Onze zoon heeft enorm moeite met onrechtvaardigheid. Dat uitte zich op de lagere school door het opkomen voor kinderen, die gepest werden. Hij uitte dat niet altijd even handig, waardoor hij het was, die vaak straf kreeg. Dat gebeurde zo vaak, dat hij er op gegeven moment mee gestopt is. Daarmee kweek je dus op dat niveau al mensen, die niet meer voor anderen, durven, op te komen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *