Moderne informatietechnologie slecht de muren tussen professionals en amateurs, tussen deskundigen en leken, tussen betrouwbaren en beunhazen. Dat is, volgens Jos van der Lans, een ongekende revolutie, die diepe sporen zal trekken in de sociale sector. Want sociale platforms maken nieuwe interacties mogelijk.
Nederland is niet op weg is naar een asociale en egoïstische samenleving, die steeds verder ‘verhuftert’ en verhardt. Dat laat een groot Europees waardenonderzoek zien. Nederlanders zijn best wel solidair en maatschappelijk betrokken. Maar daarin zijn we niet de enigen in Europa.
In tijden van crisis wordt vaak Pavloviaans gereageerd: bezuinigen, snijden, belastingen heffen, of fuseren. Maar wellicht is het beter te kijken naar zaken die perspectief bieden: de directe sociale omgeving. Omdat door samen te werken, samen te leren en samen te leven het sociaal fundament van de samenleving versterkt wordt.
Er lijkt veel consensus te zijn dat categoraal integratiebeleid zijn langste tijd gehad heeft. Professor Han Entzinger verwoordt in een interview voor Socialevraagstukken.nl de opvatting van velen: je helpt mensen niet vooruit door ze een cultureel etiket op te plakken. Klaas Mulder denkt daarentegen dat we de grote verschillen wel moeten blijven benoemen.
Het kinderpardon gaat ervan uit dat kinderen die zich aan Nederland hebben aangepast mogen blijven. Daarmee trappen de initiatiefnemers in de culturalistische val, stelt Jan Willem Duyvendak. Wat als Mauro geen Limburgs accent had gehad en Sahar een hoofddoek had gedragen?
Vroeger werden jongens gezien als mannen-in-wording, hun drang tot lawaai, actie en gelding werd voor lief genomen. Tegenwoordig zijn diezelfde eigenschappen een probleem, met name op school. ‘Niet de jongens maar de opvoeders zijn veranderd’, stelt Angela Crott na bestudering van jongens-opvoedingsboeken van 1882 tot 2005.
Sociaal werk wordt er wel van beticht een geldverspiller te zijn. De toenemende vraag naar effectiviteit wordt dan beantwoord met een zoektocht naar wetenschappelijke onderbouwde interventies. Maar onderzoekers kunnen beter beschrijven wat sociale professionals nu precies doen.
Met de gestage toename van de ongelijkheid in Nederland, rukt de liefdadigheid op. Hoogopgeleiden, ouderen en veelverdieners zullen de komende jaren naar verwachting meer geven aan de nationale kunst- en cultuursector. Maar hoe gewenst is dat eigenlijk?
De sociaal wetenschapper Annelijn van der Slikke werkte undercover in zorginstellingen in Amsterdam en constateerde dat tussen zeggen en doen een groot verschil bestaat: zorgplannen worden in de praktijk niet per se nageleefd. De Inspectie voor de Gezondheidszorg zou daarvoor meer aandacht moeten hebben.
Professionals in het sociaal werk laten zich steeds meer in een wetenschappelijk keurslijf stoppen. Dat ze dit laten gebeuren hangt samen met een gebrek aan professioneel zelfvertrouwen. Sociale professionals vergeten dat ze als ambachtslieden ook moeten vertrouwen op hun gevoel.