Ouders en kinderen hebben een lage dunk van jeugdhulp

Ouders en kinderen hebben grosso modo geen hoge pet op van jeugdhulp. Ze verwachten dat de hulp niet zal werken, dat de relatie met hulpverlener niet goed zal zijn of ze zien op tegen eventuele kosten. Zulke lage verwachtingen belemmeren de doeltreffendheid van de hulp.

Voor ons onderzoek bestudeerden wij – C4Youth, de Academische Werkplaats Jeugd Groningen – jeugdigen en hun ouders die instroomden in de jeugdhulp en vergeleken hen met jeugdigen die geen jeugdhulp ontvingen. We keken naar de psychosociale problemen waarmee jongeren en kinderen bij jeugdhulp binnenkomen, naar de verwachtingen die ze vooraf hadden en in hoeverre hun problematiek afneemt na drie en na één jaar.

Kinderen en ouders verwachten vooral problemen

Veel ouders en jongeren verwachten op voorhand dat de hen aangeboden jeugdhulp niet zal werken en dat de relatie met de hulpverlener niet goed zal zijn. Dit is een opmerkelijke bevinding, juist omdat we ook zien dat het met een substantieel deel van de kinderen, jongeren en gezinnen die zorg ontvangen in de loop van de tijd beter gaat. Daarnaast verwachten ouders en jongeren problemen die te maken hebben met de behandeling zoals kosten, duur en afstemming.

Er is een belangrijk verschil tussen mensen die nooit eerder met jeugdhulp in aanraking kwamen en mensen voor wie dit wél geldt. De eerste groep verwacht namelijk vaker dat de aangeboden hulp niet zal werken. De tweede groep ziet vooral praktische obstakels zoals rond vervoer of oppas.

Ouders schamen zich vaak

Uit eerder onderzoek van C4Youth blijkt dat ouders zich vaak behoorlijk schamen voor het feit dat hun kind een probleem heeft. Zij zijn bang dat het dan lijkt alsof de opvoeding niet goed is verlopen.

Bovendien speelt opleidingsniveau een rol. Ouders met een relatief laag opleidingsniveau schrijven problemen bij hun kind vaker toe aan toeval, en verwachten ook vaker dat deze problemen vanzelf wel over zullen gaan. Hoger opgeleide ouders wijden de problemen vaker aan hun eigen manier van opvoeden en hebben hierdoor ook sneller de neiging om professionele hulp te zoeken.

Ook financiën spelen een rol: bij één op de vijf ouders speelde de eventuele eigen bijdrage een rol bij de overweging om professionele hulp in te schakelen (Van Eijk et al., 2014).

Lage verwachtingen staan adequate behandeling in de weg

De lage verwachtingen van een aanzienlijk deel van de jongeren en ouders kunnen een adequate behandeling van de problemen in de weg staan. Allereerst melden mensen zich hierdoor mogelijk te laat bij hulpverleningsinstanties. Daarnaast kan het ook de effectiviteit van de hulpverlening in de weg staan. Wie te laat om hulp vraagt, heeft een grotere kans dat de problematiek inmiddels verergerd is. Daardoor is wellicht ‘zwaardere’ en duurdere zorg nodig. Zorg wordt dan dus nodeloos duurder.

Bovendien geldt dat wie weinig verwacht van de aangeboden zorg, er in het algemeen ook minder baat bij zal hebben. Immers, lage verwachtingen komen de therapietrouw niet ten goede. Ten slotte zijn lage verwachtingen ook weinig motiverend voor hulpverleners. En dat terwijl voor hen de werkdruk als gevolg van bezuinigingen en de transitie al zorgelijk is.

Verwachtingen bespreekbaar maken

Om te voorkomen dat negatieve verwachtingen adequate hulp belemmeren, is het belangrijk om ze bespreekbaar te maken. Bijvoorbeeld met behulp van een vragenlijst (Barriers to Treatment Participation Scale-expectancies) waarin praktische zaken die hulpverlening in de weg staan (oppas, vervoer, weinig tijd) aan de orde komen; én waarmee het ervaren belang van hulpverlening; de relatie met de hulpverlener en de eisen die hulpverlening stelt (duur, afstemming, kosten, inspraak) besproken kunnen worden.

Zo’n vragenlijst kan helpen om knelpunten op tafel te krijgen en hulpverleners kunnen dan samen met het gezin naar oplossingen zoeken. Op deze manier is er aandacht voor het beeld dat kinderen en ouders van de jeugdhulp hebben; wordt duidelijk wat de jeugdhulp voor hen kan betekenen; én kan de hulp beter afgestemd worden op de individuele situatie.

Betrek jongeren en ouders bij verbetering

Het oplossen van knelpunten kan in theorie de druk op de jeugdhulp doen toenemen, doordat meer gezinnen met problemen hun weg ernaartoe vinden. Daarom is het goed om bij de inrichting van de toegang tot hulp – door gemeenten, wijkteams, jeugdhulpaanbieders, huisartsen, jeugdgezondheidszorg, onderzoekers – te luisteren naar de ervaringen van kinderen, jongeren en ouders en naar waar zij mogelijkheden zien om dingen anders te doen.

Zij kunnen de jeugdhulp een spiegel voorhouden vanuit hun ervaringen, verwachtingen en wensen. En niet alleen de ogen openen voor dat wat beter kan, maar juist ook voor de dingen die al wel goed gaan. Hopelijk leidt dit ertoe dat uiteindelijk de verwachtingen bij het algemene publiek over de jeugdhulp in positieve zin worden bijgesteld.

Marieke Nanninga is zij projectleider participatie bij Zorgbelang Groningen en onderzoeker bij Toegepast GezondheidsOnderzoek (TGO) van het UMCG. Zij promoveerde op 12 september 2018 bij C4Youth. Lucienne van Eijk is algemeen coördinator van de Academische Werkplaats C4Youth en docent praktijkgericht onderzoek bij de Master Social Work van de Hanzehogeschool Groningen en de NHL Stenden Hogeschool.

Foto: Monkeywing (Flickr Creative Commons)

Dit artikel is 1985 keer bekeken.

Reacties op dit artikel (6)

  1. Geachte heer, mevrouw,

    Nav een lange lijdensweg en de klachten richting diverse organisaties wil ik u graag deze laatste email meegeven ter kennisgeving. Gewoon omdat ik denk dat dit het meest belangrijke maatschappelijke debat is wat we kunnen voeren.

    Geachte heer, mevrouw,

    Ik wil graag uw aandacht vragen voor een maatschappelijk proces en mijn toelichting hierop geven.

    Ons probleem, maatschappelijk gezien, is dat we grote ego’s beschermen en macht laten hebben: terwijl zij juist aantoonbaar destructief gedrag vertonen. We kunnen vandaag de dag aantonen (als we een beetje motivatie vinden), dat grote ego’s zowel zichzelf als anderen ten gronde richten. Ongelooflijk destructief gedrag vertonen, zowel naar zichzelf toe als dus ook naar anderen.
    Dit is een wereldwijd probleem als men een beetje studeert en een beetje hersenen heeft met boerenverstand gecombineerd. Onder boerenverstand versta ik even kort “natuurlijk en logisch intelligent, vrij van ego”.

    Mijn klachten leg ik bewust bij u neer omdat uw organisatie hele gezinnen kapot maakt, kinderen traumatiseert en dwarsligt om onderwijs te veranderen, vanuit een groot ego! U staat dus mede aan de bron van dit kwaad wat ego reproduceert en genezing hiervan tegenwerkt. Ego kent zoals bekend maar één echte motivatie: er zijn (aandacht opeisen) en zoveel mogelijk macht vergaren. Ten koste van alles, ook de drager van het ego zelf aantoonbaar.

    Uw organisatie weigert bijvoorbeeld hand in eigen ego-boezem te steken nav een vernietigend rapport van de Nationale Ombudsman wat toch echt UW organisatie betreft!

    Zo simpel is het en niet anders. Dat is niet uw schuld, maar wel uw verantwoordelijkheid. Ego zoekt altijd schuld, gaat over elkaar heen rennen en tussen elkaar vechten onlogisch, om maar de schuldige aan te wijzen, echter het is niet uw schuld. Ego is niemands schuld. De mensheid is nog erg onvolwassen, begrijpt niet eens wat bewustzijn is, waartoe de geest dient in werkelijkheid, in samenwerking met het fysieke lichaam. Dus ego’s kunnen wel hoog van de toren blazen, maar de mensheid staat nog in de kinderschoenen. Heeft geen idee van hoe een mens echt in elkaar zit en werkt, hoe gezondheid op alle vlakken kan worden bereikt en meer. Maar ego wenst dit niet onder ogen te zien. Die blaast hoog van de toren met geweld zoals we weten.

    Nou is dat allemaal wel leuk en het is nog steeds UW verantwoordelijkheid. Want U beweert een maatschappelijke organisatie te zijn die voor kinderen staat. Klopt wel niet meestal, maar ego houd dit maar vol. Met geweld.

    Ziet u hoe simpel de analyse van mijn leven van geweld is door de maatschappij? Ziet u hoe waarheid simpel kan zijn en volstrekt logisch?

    Vader heeft een groot ego want hij is zelf ernstig mishandeld. Ego ontstaat oa uit alle wonden die een mens oploopt en wegstopt. Vader ontmoet mij en ik geef hem liefde. Vader wil en mij EN zijn ego. Maar liefde duwt waanzin omhoog in de mens, om te genezen. Al ontkent de wetenschap dit nog, alle leven is zelfgenezend. Als u uw arm schramt, geneest deze wond vanzelf. Uw ego staat u toe dit te begrijpen. Echter als ik bewijs dat liefde een ziek ego omhoog duwt met alle waanzin erin, OM te genezen, dan staat ego dit meestal niet toe. Ik ken het, ik kom uit een familie met grote ego’s en medische wetenschap oa. Ook psychiaters en meer van dat soort ego’s. ” Rijke” achtergrond zal ik maar zeggen.
    Dus vader wordt door liefde geconfronteerd met de leugens die hij leeft, vanuit zijn ego. Vader heeft waanzin meegemaakt als kind, kon dit niet verwerken en begroef de waanzin in zichzelf. Maar wat je verbergt en begraaft kan niet genezen. Dus de liefde duwt waanzin omhoog bij vader, wat moet hij hier mee doen? Zijn vertrouwen is te laag en zijn ego neemt het over. Ik laat me niet overheersen en mishandelen door dit ego. Dit ego wil mij uit de weg met al die liefde. Want ik duw die pijn en waanzin omhoog. Dus ik ga weg vanwege zijn destructieve ego. Vader’s ego is woest. Zijn ego groeit. Hij betrekt iedereen en alles bij zijn strijd. Via de ego’s die hij onderweg ontmoet krijgt hij gehoor. Mensen met grote ego’s steunen hem. Zij hebben immers zelf ook een groot ego en begrijpen zijn probleem dus. Uiteindelijk moet vader de strijd opgeven, hij laat zijn kind zelfs los. Want de egostrijd gaat altijd ten koste van alles, ook de persoon die het draagt.

    Nu uw verantwoordelijkheid. Op dit moment is aantoonbaar dat het liefdeloze ego (heb ik uitgelegd) de maatschappij beheerst en regeert in organisaties. Echter de oplossing is er ook. Immers, één op de vijf mensen IS HSP. Zoals mijn leven getuigd kun je een HSP’er geen ego aanpraten, of aandoen. Een echte HSP’er is immuun voor het ego in zichzelf. Hoeveel andere ego’s ook mishandelen, chanteren etc; een echte HSP’er is immuun tegen de corruptie en macht van het ego.
    We hebben dus in alle organisaties HSP’ers al!

    Nu moeten we gaan kiezen bewust. Laten we de meest getraumatiseerde mensen (die het grootste ego hebben dus) aan de macht? Of gaan we bekennen dat deze destructie niemand dient? Want we kunnen bewijzen dat ego van onzin, geweld en tijd verspillen houdt. Ik zou liever anders met elkaar bezig zijn, eigenlijk. Als HSP’er heb ik nooit begrepen hoe mensen bewust een ander wensen te beschadigen, maar daar moet je blijkbaar HSP’er voor zijn omdat te begrijpen.

    En ik bied u de ondersteuning aan van mijn kennis en ervaring, als u tot de minister wenst te gaan. Ik heb voor een Radio station gewerkt en daar destijds onze volksvertegenwoordigers allemaal mogen ontmoeten. Er zat geen volksvertegenwoordiger tussen, zal ik u zeggen. Niet in waarheid, maar dat weet u ook wel diep van binnen. Dus dit zijn in werkelijkheid ernstig beschadigde mensen, dat weten we best als we eerlijk zijn.

    Als we eerlijk zijn begrijpen we dat alleen hele beschadigde mensen zoveel schade aan anderen en deze aarde aanrichten. Dan gaan we volwassen worden en begrijpen waarom er zoveel destructief gedrag is vandaag de dag! Dan gaan we begrijpen wat ons probleem is en hoe we het kunnen oplossen. MET HSP’ers.

    Wist u dat een gezonde HSP’er overal in uitblinkt? Van nature? Lees de onderzoeken eens. Deze mensen zijn zeer bijzonder en erg taai en zijn tot bijna bovenmenselijke dingen in staat! En je kunt ze ALTIJD vertrouwen. Geweld kennen ze niet. Ego kennen ze niet.

    We hoeven dus de grootste macht alleen maar aan de juist mensen toe te vertrouwen. Dan verandert alles vanzelf op natuurlijk wijze. Net zoals uw arm vanzelf geneest, zo zal deze maatschappij genezen als we nu eens wijs worden en eerlijk.

    En eerlijk is eerlijk, het doet alleen grote ego’s pijn deze verandering en dat is volstrekt te begrijpen. Zij hebben het meeste geleden immers en hebben de diepste wonden. En daar moeten we ze mee helpen en dat kunnen we!

    Met vriendelijke groet,

    Mireille Stet

  2. Laat ze dan ook eens het kind helpen. Bij ons wordt er nu al 8 jaar gekeken naar ons (ouders) en zijn mijn kinderen alleen maar van redelijk maar slecht gegaan. Mijn kinderen zijn nooit geholpen en zijn inmiddels pubers en staan niet meer open voor eventuele hulpverlening, omdat het dan alleen maar erger wordt (woorden van mijn jongste)
    Dus help eerst het kind en kijk eventueel daarna verder naar de ouders ipv andersom

  3. Het lijkt positief, maar waar 72% van de OTS-sen na 2 jaren niet tot verbetering blijkt te leiden ( prof. N.W. Slot; https://jeugdbescherming.jimdo.com/kwaliteit/909-zorgen-gemeten/ ), waar prof. Jo Hermanns ook zo’n grafiek liet zien, mogen ouders huiverig zijn voor drang- en dwangzorg.
    Elders op die site staan andere wetenschappelijke bevindingen (Doyle, Weinberger, Gresser) die aantonen dat de praktijk van jeugdzorg daar niet bij aansluit.
    Prof. Carlo Schuengel waarschuwde de jeugdzorg dat dwang en dreigen contraproductief werkt in de jeugdzorg, en toch wordt over de bejegening en communicatie door ouders veel geklaagd (https://jeugdbescherming.jimdo.com/tips-en-andere-brieven/bejegenen-en-vertrouwen/).
    Het is voorstelbaar dat ouders welhaast terecht huiverig zijn voor het sociaal domein dat te dure, lange, opgedrongen jeugdhulp opleggen, waar ouders open diagnostiek voor voorlichting en evt. hulp wensen voor een optimaal voldoen aan kinderrecht art. 24 lid 1 IVRK, wat korter en effectiever blijkt en daardoor goedkoper.

  4. Als je om welke reden dan ook met jeugdzorg te maken krijgt is dat een drama. Die lui denken de wijsheid in pacht te hebben en hebben hun vooroordelen al klaar luisteren helemaal nergens naar. Zo is mij gebleken. Als je met ze te maken krijgt en je leest alle brieven dan zie je dat het allemaal knip en plakwerk is. Als er taalfouten in staan dan is er bij jeugdzorg schijnbaar niemand bij machte om dingen aan te passen. Jij en je kinderen ben echt heel erg slecht af als je met die zelfingenomen lui te maken krijgt. Als je geadopteerde kinderen met een kleurtje hebt dan is het hek helemaal van de dam. Discriminatie noemt men dat . Gelukkig waren wij er ook nog en we hebben het er niet bij laten zitten. Van mij mag jeugdzorg onmiddelijk geprivaticeerd worden en vervangen door deskundige mensen die weten waarover ze praten Want mijn persoonlijke ervaring is met jeugdzorg is dramatisch.

  5. #MariekeNanninga en #LuciennevanEijk, dat is even zachtjes uitgedrukt en bedekt met de mantel der liefde: ‘een lage dunk’?!

    Ze hebben eerst zelf een positie gecreëerd waarin een hebben bewezen dat ze niet te vertrouwen zijn. Vervolgens hebben de nieuwkomers moeite om aan te kloppen voor hulp uit schaamte? Nee uit lijfsbehoud voor hun eigen kind. Liever geen hulp en behoud van kind dan pseudo hulp en uiteindelijk kind weg omdat ze het er bewust op aan laten komen dat kinderen en ouders vast lopen. Als ouders er dan wat van zeggen zijn ze niet meewerkend met alle mogelijk gevolgen van dien: OTS en UHP.
    Wanneer stoppen ze eens het heilige boontje te spelen.

    We kennen inmiddels tal van casussen waarbij het kind UHP is. De zorginstanties aangeven dat er fouten zijn gemaakt, hun excuses hebben aangeboden, maar vervolgens gewoon doorgaan waar ze gebleven zijn. Ondanks de voorgehouden spiegel.

    Promoveren/afstuderen is dat tegenwoordig zaken bekijken van slechts één kant met oogkleppen op en oordoppen in? M.a.w. mijn afstudeerscript is waarheid als een koe en zo is het en niet anders? Alleen die kant belichten die de desbetreffende partij het allerbeste uitkomt en wanneer er dan de spiegel voorgehouden wordt de andere kant op kijken en wijzen: ‘zij zijn er van?’ Waardoor er een vicieuze cirkel ontstaat met het alom bekende kastje muurtje verhaal met ouders en kinderen in het midden van de circle, zodat de instanties figuurlijk op hen in kunnen blijven beulen van kwaad tot erger?

    Ben wel benieuwd hou open jullie staan tegen een voorgehouden spiegel in de wereld van bureaucratische jeugdzorg. Een wereld waarin de overheid opdracht heeft gegeven aan de gemeenten om te bezuinigen op de jeugdzorg. Hierdoor ontstond er vrijspelen voor de kwaadwillenden mbt financiële uitbuiting over de ruggetjes van de kinderen en hun ouders, door de kinderen en hun ouders bewust vast te laten lopen in de zorg met als gevolg OTS en UHP. Waar grof geld aan verdiend wordt via de achterdeur. Een voorgelegde modus operandi waar de Minister totaal geen reactie opgeeft, als we zullen het onderzoeken. Bent u geïnteresseerd in de modus operandi, dan verzoek ik u contact op toenemen. Maar doe dat vooral als u daar daadwerkelijk iets mee gaat doen. Ik houd niet van mooi weer spielerei.

    Met vriendelijke groeten,

    Remco Borger

  6. Op de site https://jeugdzorg.wixsite.com/jeugdzorg/valse-stemvankind staat een publicatie van mw. Weterings die de jeugdzorg graag gebruikt, maar in blauw met wetenschappelijke relativering.
    Sloppy science mag geen basis zijn om deskundigen en diagnostiek te weren!
    De echte, onafhankelijke wetenschap wordt dus al jaren, ja, decennia, geweerd in jeugdzorgland. Dat doet ouders huiveren.
    Hoe vaak houdt bij scheiding en omgangssabotage door één ouder (“vechtsscheidingen”) de G.I. zich niet aan de taak om voortvarend de ontwikkelingsbedreiging, genoemd in BW1:255, te doen oplossen, met BW1:262 als mogelijkheid? Zelden. De oplossing in https://jeugdzorg.wixsite.com/jeugdzorg/omgangssabotage-g-i moet van een gesaboteerde ouder komen, die dan het etiket krijt te strijden….. maar dan wel voor het kind met diens kinderrechten.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *