De verzorgingsstaat heeft geen goed verhaal meer, maar de participatiesamenleving is illusoir en gaat mislukken. Die alarmerende boodschap verkondigde Gabriël van den Brink, tegenwoordig hoogleraar wijsbegeerte aan de VU in Amsterdam, bij de presentatie van het essay Moderne liefdadigheid, dat hij voor de WRR schreef. Hij ziet vier uitwegen.
Het favoriete vehikel van de transformatie van het sociale domein zijn de wijkteams. Die mogen zichzelf dan een 7,7 geven, er raakt wel de klad in. De gerichtheid op individuele hulpverlening drukt de opbouwwerker in de marge. Maar: het kan best anders.