Het rapport ‘Burgerkracht’ dat Nico de Boer en Jos van der Lans in opdracht van de RMO geschreven hebben, is niet onbesproken gebleven. Het heeft met name grote weerklank gevonden in de kringen van beleidsmakers en politici. Meer burgerkracht lijkt immers goed te combineren met minder geld.
In de psychiatrie werken behandelingen vaak maar bij een deel van de patiënten. Prof. dr. Roshan Cools wil daarom af van het DSM-systeem, waarvan de Volkskrant recentelijk meldde dat de commercie de inhoud bepaalt. Beter dan een etiket 'depressief' op te plakken is het om op maat te behandelen.
Acceptatie van mensen met een psychiatrische handicap door de samenleving vereist niches waar het gevoel van eigenwaarde van de cliënt wordt gevoed. Deelname aan de maatschappij vergt burgervriendschap, het vraagt van professionals dat ze de gastvrijheid jegens niet-standaardburgers serieus nemen.
Minister Schippers is bij de geestelijke gezondheidszorg bezig het paard achter de wagen te spannen. En daar gaat het nu juist om de meest kwetsbare doelgroep. Een groep die geen geld en geen keuze heeft, maar voor wie hulp noodzakelijk is.
In haar reactie op Bauke Koekkoek verbaasde Sonja van Rooijen van het Trimbos Instituut zich over zijn pleidooi voor regels in de omgang met moeilijke patiënten. Koekkoek betoogt hieronder dat regels beginnen met een visie.
Mensen met ernstige stoornissen of psychosen en drugs- en drankverslaafden leven niet bij de klok of het reglement. Een goede hulpverlener speelt daarop in. Dat is geen vergoelijken, zoals Bauke Koekkoek meent, maar flexibel omgaan met mensen die soms onbenaderbaar zijn.
In de nasleep van het drama van Alphen wordt de vraag gesteld hoe het kan dat de radicalisering van Tristan van der V. niet eerder door zijn omgeving opgepakt werd. Daniël Wigboldus, hoogleraar Sociale Psychologie aan de Radboud Universiteit, is echter niet verbaasd.