COLUMN Een podcast vol geweld tegen kinderen

Er is in de afgelopen week een storm van verontwaardiging ontstaan naar aanleiding van een podcast-aflevering van de NVO - de Nederlandse Vereniging van pedagogen en onderwijskundigen - over thuiszitters, kinderen die niet naar school gaan.

In die podcast vertelt een orthopedagoge hoe ze een jongetje van acht jaar de klas in heeft gekregen. Hij had zich opgesloten op de wc, waar ze de scharnieren van verwijderde en ze heeft het kind krijsend en gillend in haar eigen auto naar school vervoerd, waar hij drie dagen lang aan één stuk door heeft gebruld: ‘Ik. Kan. Het. Niet.’ In zijn pyjama, want zijn kleren mocht hij ‘terugverdienen’. Ze trok overigens zijn diagnose autismespectrumstoornis in twijfel, zij begreep en zag het niet en vond dat degene die de diagnose gesteld had wel iets uit te leggen had.

Er werd in de podcast nogal lacherig en triomfantelijk over gepraat, maar het luide applaus dat de makers leken te verwachten voor hun prestaties bleef uit. In plaats daarvan reageerden mensen diep geschokt.

Geschokt

Vele ouders van thuiszitters herkenden het geweld dat ook tegen hun kind was gebruikt. Columniste Harriet Duurvoort, moeder van een thuiszittend kind, schreef in de Volkskrant dat ouders in Nederland ‘zo murw en wanhopig zijn dat ze een orthopedagoog hun wc-deur laten slopen (…) omdat ze onder ernstige druk staan van de leerplicht.’

Als je kind thuis komt te zitten met schoolangst, autisme of een ernstige ziekte, kunnen ouders in conflict komen met Veilig Thuis omdat het ontduiken van de leerplicht gelijk staat aan kindermishandeling. De Nederlandse doctrine is dat kinderen met extreme schoolangst zo snel mogelijk weer naar school moéten, maar er zijn veel meer mogelijkheden. Leerrecht zou geen schoolplicht moeten zijn, zeker niet voor kinderen met autisme, aldus Duurvoort.

Oudervereniging Balans (voor ouders van kinderen met ontwikkelingsproblemen) kwam met een open brief waarin ze stelden ‘dat er pedagogisch tactvollere manieren zijn om een (vaak angstig) kind naar school te krijgen dan onder protest in de auto mee te nemen en in de klas te laten schreeuwen.’ Op de site van de Nederlandse Vereniging voor Autisme reageerden ook wetenschappers geschokt en met afschuw.

In een persbericht werd de NVO dringend  aangeraden de podcast uit de lucht te halen en er werd in een brief naar minister Slob van Onderwijs  gesteld  dat de beschreven handelingen in de podcast ‘in strijd zijn met onder andere diverse bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek, het Strafrecht, het VN-kinderverdrag en het VN-Gehandicaptenverdrag.’ Verzocht wordt om een reactie van de minister op de vraag of deze handelswijze door het ministerie is toegestaan als middel om de thuiszittersproblematiek aan te pakken. Dinsdag 30 juni werd er ook in een commissievergadering van de Tweede Kamer over gesproken.

Onbedoeld?

De NVO reageerde aanvankelijk met enige schrik dat je ‘elkaar onbedoeld in het diepst van je ziel kunt raken’. Ze spreekt in een statement vervolgens van een ‘momentopname’ en pleit voor een evenwichtige discussie: ‘Nu hoort de luisteraar een verhaal over een deur die uit de scharnieren wordt gelicht, maar we horen niet wie dat doet en waarom. En ook niet wat daarover met wie vooraf is afgesproken. We horen ook niet hoe het verder is gegaan met deze leerling en zijn ouders. Omdát we dat niet horen, vullen we zelf in wat er gebeurt. En op grond daarvan vellen we, verschrikt, verontrust, verontwaardigd, woedend, een oordeel.’

Inmiddels is de aflevering verwijderd, maar de NVO weigert in een vierde verklaring om de inhoud te veroordelen. Ze blijven erbij dat mensen te snel in de verontwaardiging en woede zijn geschoten, maar ook daarin slaat de NVO de plank mis. De beschrijvingen in de podcast zijn beslist geen incidenten en worden door vele ouders en voormalige kinderen uit de jeugdzorg herkend. Dat de wetenschappers hiervan schrikken is eigenlijk heel vreemd, het is gangbare praktijk en ouders worden bewust buitenspel gezet. Het is daarom belangrijk om goed te kijken naar deze podcast, om te zien welke systeemproblemen aan het licht komen.

De podcast

Het leek de NVO zo’n leuk idee: een podcastserie waarin collega’s vertellen over hun werk. Ze begonnen de reeks ‘Thuiszitters, hoe kan het ook anders?’ met de vraag naar die éne leerling waar niemand raad mee wist, bij wie alles al was geprobeerd en niets had geholpen: hoe hebben ze dat opgelost? ‘In alle eerlijkheid zeg je wel eens tegen een collega: het enige wat hierbij nog werkt is het rolletje behang want daar zou ik hem wel eens achter willen plakken.’

De interviewer in de podcast is Bart van Kessel. Hij is projectleider van stichting Gedragswerk, die werkt in opdracht van de overheid en als doel heeft om het systeem rond ‘thuiszitters’, kinderen die leerplichtig of kwalificatieplichtig zijn en niet naar school gaan, weer vlot te trekken en het aantal thuiszitters naar nul te krijgen.

In deze eerste aflevering interviewt hij orthopedagoog-generalist Marieke Beentjes over de vraag ‘hoe pedagogen in samenwerking met alles en iedereen daar een route voor weten te bedenken. Routes die onverwacht en verrassend zijn en waarvan je achteraf denkt: hoe hebben we het ooit weten te doen?’

Samen praten ze over drie types kinderen, ‘we kennen ze allemaal’: drie totaal verschillende kinderen maar wat ze gemeenschappelijk hadden: ze wilden niet begrepen worden. Ze waren heel boos op alles en iedereen, ze lieten niemand toe. De eerste is een jongetje van acht dat weigert naar school te gaan, het tweede is een jongste meisje uit een gezin van negen kinderen, waarbij de vader uit beeld is.

‘Ik denk dat ik dan genoeg gezegd heb!’, aldus Beentjes. ‘Zij was het prinsesje en zij wilde dat het ging zoals zij bedacht had en als dat niet zo was dan werd het een venijnig prinsesje… dat ging al jaren zo.’ Het derde ‘kind’ werd niet toegelicht, maar luisteraars werden nadrukkelijk uitgenodigd om zelf een beeld te vormen en daarover ook terug te koppelen naar de makers van de podcast. Van Kessel: ‘We weten allemaal over wie we het hebben’.

Vervolgens gaat het gesprek over het jongetje van acht jaar, dat al vele scholen gezien had, maar bij elke school waar hij ‘mocht starten’ eigenlijk niet verder kwam dan het hek. Dit jongetje ‘sloot zich volledig af en wilde zijn eigen regie houden, wilde dat hij de controle had, wist waar het over ging en wist wat de volgende stap zou zijn en die ging hij ook zelf bepalen.’

Beentjes vertelt hoe hij ‘ons in de schoot werd geworpen’ en hoe hij met geweld de klas in werd gewerkt. Aan de ouders werd onvoorwaardelijke steun gevraagd: ‘Geef ons het vertrouwen, geef ons alle regie om te mogen doen wat wij denken dat op dit moment het beste is voor jullie kind en vraag ons alles waar je twijfels over hebt maar ga niet een ander pad.’ Terwijl het kind in de klas zat te brullen, zat een ander lid van haar team in een ander lokaal met de ouders te praten.

Van Kessel vraagt hoe ze die ouders zo ver had gekregen, waarop Beentjes antwoordt: ‘Dat is echt een kwestie van vertrouwen in jezelf (…) En ouders gingen daarin mee want die waren eigenlijk wanhopig. Iedereen had de handen ervan afgetrokken en wij zeiden: nee kom maar, wij gaan het gewoon doen.’ Een vooropgesteld plan was er niet: ‘We werken niet geprotocolleerd maar wel met een bepaalde visie, een bepaalde lijn die we uitzetten (...) Die lijn was dat het sowieso gaat lukken, daar hebben we het verder niet meer over. Het gaat lukken, rechtsom, linksom of onderdoor, dat maakt verder niet uit.’

Hoe kan dit zo misgaan?

Terwijl interviewer en pedagoog een podcast van een in alle opzichten bedroevende kwaliteit bij elkaar kletsten, zich blijkbaar van geen kwaad of pedagogisch niveau bewust, luisterden ouders en professionals met stijgend afgrijzen hoe een kind mentaal kapotgemaakt werd. Hoe het stereotype denken over kinderen werd aangemoedigd en hoe kinderen uitsluitend in negatieve termen werden beschreven. En hoe daarover gelachen werd.

Geen moment van bezinning: hoe komt het dat deze kinderen geen vertrouwen meer hadden, en hoe kun je dat bij ze herstellen? Geen moment waarop het gedrag van de kinderen gezien werd als signaal van angst, van paniek. Geen moment waarop ook maar enige empathie voor deze kinderen werd getoond.

Er werden hier verschillende verkeerde afslagen genomen. Het onverzettelijke geloof in de juistheid van het doel en een totaal gebrek aan reflectie op het eigen handelen. Ouders werden losgekoppeld van hun kind, moesten de regie uit handen geven. Dit doet denken aan methodes die ook wel in sektes worden gebruikt: het losmaken van de familie, het totaal controleren van de omgeving en de communicatie, het afnemen van de eigen regie, de strenge straffen als je het gewenste gedrag niet vertoont. Geen wonder dat het kind na drie dagen gebroken was.

Daarnaast was er een rotsvaste geloof in eigen professionaliteit, in hun positie als professional. Protocollen waren niet nodig, Beentjes als orthopedagoge wist hoe het moest en bepaalde wat goed was voor dit kind: ‘Het gaat lukken om deze jongen weer te laten horen bij een groep… dat hij weer bij zijn eerste behoefte kan, het horen bij een groep, daar gaan we voor.’ Terwijl elke psycholoog je kan vertellen dat veiligheid de eerste behoefte is, en die is voor deze jongen ver te zoeken. Zelfs de veilige band met zijn ouders werd verwoest.

Leerplicht moet leerrecht worden

De orthopedagoge heeft de wet achter zich, in Nederland moéten kinderen naar school. Ouders die hun kinderen thuis houden omdat het daar beschadigd wordt kunnen een boete krijgen, een melding Veilig Thuis, ondertoezichtstelling of er dreigt zelfs uithuisplaatsing. Onderwijsadvocate Katinka Slump pleit al jaren voor verruiming van de wet en om hulp voor hun thuiszittende kinderen.

Het probleem zit hem in wetgeving, in financiële belangen (scholen worden voor een kind betaald, ook als het thuiszit en niets aan onderwijs ontvangt) en in de tunnelvisie van beleidsmakers dat je je alleen op school kunt ontwikkelen. In de afgelopen coronaperiode bleek dat er ineens van alles mogelijk was voor kinderen die door de maatregelen thuiszaten, zaken waarom ouders van thuiszitters al jaren smeken of die ze gewoon zelf moeten regelen en betalen. Zeker autistische kinderen ontwikkelen zich beter zonder druk. Hen naar school krijgen is vaak een gevalletje operatie geslaagd, patiënt overleden.

Blijf kritisch kijken

Hoewel ik niet twijfel aan de inzet, kwaliteiten en intenties van het merendeel der professionals, zit er in dit verhaal voor iedereen een belangrijke boodschap. Er zitten blinde vlekken en perverse prikkels in het systeem rondom kinderen die niet naar school gaan (en eigenlijk rond alle kinderen en hun ouders die met jeugdzorg te maken hebben) die kinderen en hun ouders extra kwetsbaar maken

Dat dit niet herkend wordt, dat mensen geschokt zijn, is net zoiets als schrikken van racistisch geweld terwijl dat al decennialang in de kranten staat. Het klopt niet met je zelfbeeld en niet met je ideaalbeeld, maar dat zijn gevaarlijke dingen. De neiging is dan gauw om weg te kijken of de problemen zo te herformuleren dat er niets meer aan de hand is.

Precies deze cognitieve dissonantie had bij zowel interviewer als pedagoog postgevat, maar luisteraars konden niet anders dan inzien wat er werkelijk aan de hand was: hier worden kinderen mishandeld door degenen die hen zouden moeten helpen, beschermen.

Hopelijk zullen de makers van de podcast zich inderdaad eens afvragen: hoe hebben we het ooit weten te doen?

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog.

 

Foto: Amanda Tipton (Flickr Creative Commons)

Dit artikel is 15721 keer bekeken.

Reacties op dit artikel (22)

  1. Heel sterk betoog.
    Ik herken me in je afschuw. Wat ik nog wil toevoegen is de stereotypen en vooringenomenheid die deze twee ‘deskundigen’ aan de dag legden. Ik ergerde me in hoge mate aan de lacherige, triomfantelijke sfeer.
    Zeer afkeurenswaardig deze attitude t.o. kinderen. Ik vroeg me af waarom de orthopedagoog deze challenge voor haarzelf was begonnen. Haar eigen motivatie. Ik kan alleen maar hopen dat ze aanvankelijk goede intenties had. Het lijkt er op dit moment op dat ze een eigen wedstrijd wilde lopen. Nou mevrouw Beentjes, op deze manier dus ab- so- luut niet!!!

  2. Bedankt voor je post Mieke.
    De spijker op z’n kop.

  3. Dankjewel voor dit schrijven. Ik herken deze manier van opvoeding en ik ben blij dat het nu beschreven is waar het mis gaat. Hopelijk leren we heel erg snel.

  4. Fantastisch verwoord. Dank voor dit heldere en sterke betoog.

  5. Wat mij schokt is jet blijkbaar gehanteerde uitgangspunt “ drie totaal verschillende kinderen maar wat ze gemeenschappelijk hadden: ze wilden niet begrepen worden.“
    Dan leg je eigen onmacht wel helemaal bij het kind!

  6. Dezelfde vooringenomenheid kom je soms tegen bij leraren op de basisschool, die allemaal veel beter weten hoe je kind in elkaar zit dan jij, omdat zij de professional zijn en jij niet. Zelfs bij een diagnose autisme zegt een leraar doodleuk “ja, hij heeft wel autisme, maar daar merk je niets van”, om vervolgens allemaal problemen te beschrijven die rechtstreeks verband houden met autisme.

    De politiek is het met de professionaliteit van de leraren eens, getuige het bindend schooladvies. Maar juist bij kinderen met autisme of ADHD wordt soms niet genoeg rekening gehouden met wat deze leerlingen nodig hebben (bv. NIET dat het tijdens belangrijke testen onrustig is). Het feit dat blijkt dat ongeveer een derde van alle kinderen het verkeerde advies heeft gekregen bevestigt dit alleen maar.

    Je zou alleen verwachten dat pedagogen nog iets beter nadenken over dit soort dingen en niet alleen maar focussen op hun succesdoelen. Inderdaad stuitend dat zelfs mensen die hier speciaal voor zijn opgeleid zo de plank misslaan. We hebben nog een lange weg te gaan voordat het autistische kind -en zijn of haar ouders- begrepen wordt.

    Overigens zijn er ook veel leraren en zorgprofessionals die WEL weten waar ze het over hebben en een zeer goede invloed hebben op de ontwikkeling van de kinderen, maar het systeem beschermt het kind te weinig en geeft de ouders te weinig handvatten als dit kind professionals treft die het niet begrepen hebben.

  7. Ook mijn autistische zoon kon het niet, vanwege alle prikkels en massa‘s en sociale dwang. Dat het ook zonder dwang kan en dat digitale middelen en afstandsonderwijs voor autisten een verademing kunnen zijn. Sociaal contact kan ook via skype en forums en dan kan je tenminste de zon buitensluiten en het geluid reduceren. Bewijs lebert zijn deze maand gehaalde cum laude bachelor diploma van Harvard University extension school. Leerplicht ok, maar dat zou geen aanwezigheidsplicht moeten zijn.

  8. Beste Mieke,
    Dank voor je heldere en kritische reactie op deze misstanden. Het doet me pijn te lezen dat professionele opvoeders zo met kinderen en hun ouders omgaan.
    We zouden als pedagogen met elkaar in gesprek mogen gaan over ons mensbeeld en de pedagogische opdracht die we hebben. Daar hoort m.i. dan ook de vraag bij ‘hoe juist te handelen in het belang van het kind’.

    Simone Mark
    Directeur Centrum Pedagogisch Contact

  9. Dit is het punt met alles in het leven, de geschiedenis blijft zich herhalen. De kennis veranderd, de omstandigheden veranderen, maar de aard van de mens veranderd niet en er is geen kennis die daar iets aan toe bij kan dragen.

    Waarom moet anders steeds het wiel opnieuw worden uitgevonden? Waarom denken anno 2020 mensen bijvoorbeeld nog dat het goed is om mensen in isolatie te stoppen, terwijl er al zoveel onderzoeken zijn die het tegendeel bewijzen?

    Ik doel nu op de Corona crisis, omdat je daar ook weer klassieke fouten gemaakt ziet worden en als je daar tegenin gaat, omdat je dat ziet, dan mag dat niet, want je bent geen deskundige, maar het heeft totaal niets te maken met deskundig zijn of kennis hebben. Het gaat erom hoe jij die toepast en hoe jij zélf in elkaar steekt, wat jij ermee doet.

    Dit soort dingen blijft gebeuren en het zullen deskundigen zijn die het blijven doen en de ‘gewone’ mens mag dan niks zeggen, want zij zijn geen deskundigen? het enige wat je nodig hebt is gezond boerenverstand en empathie, daar kom je heel veel verder mee dan met welke kennis dan ook.

  10. Mooi artikel over betreurenswaardige situatie.
    Er is al het nodige over geschreven.
    Waar ik weinig over lees is het effect op klasgenoten. Ik vraag me af hoeveel dagen die klasgenoten nodig hebben gehad om bij te komen van al het geschreeuw en de beangstigende situatie.
    Welk langdurige angst/spanning/emoties hebben de klasgenoten en leerkrachten hieraan over gehouden? Volgens mij is het traumatiserende effect vele malen groter dan alleen voor de betreffende jongere en diens ouders.

  11. lang leve dwang en drang. Ik snap de ophef niet. Het is toch de meest populaire methode onder alle professionals in dit land. Hoezo pedagogen niet op de hoogde? Ga eens praten met leerplichtambtenaren, SWV, onderwijsconsulenten, schoolbesturen, VT. Ze praten allemaal net zo als meneer van Kessel en mevrouw Beentjes. Jammer dat de podcast offline is gehaald. Het was een mooi voorbeeld voor de ouders. Ten minste ze konden firsthand horen hoe het echt gaat als je niet meewerkt met instanties. Het gaat inderdaad zo: krijsend en gillend naar school. Dat vinden Nederlandse pedagogen juist leuk. Dus all de afschuw is toch een beetje hypocriet.

  12. Mooi artikel en zo waar. Hoe vaak ook de uitspraak van docenten of betrokken ” de leerplichtambtenaar” wil dat hij/zij naar school gaat of moet. Enz enz. Dus er moet gehandeld worden, zonder aan het kind zelf te denken.
    Mijn ervaring is dat elk kind met Autisme begrepen wil worden en vertrouwen wil hebben in de ander. Alleen door alsmaar teleurgesteld te worden ontstaat er steeds meer isolement. De ouder is dan vaak nog de enige die veiligheid biedt. En deze mag dan niet te ” betrokken” zijn.
    Helpend is werken samen met het kind, waar komt jou buikpijn, angst boosheid vandaan? Wat zit er onder de ijsberg. Zelfinzicht verwerven, begrijpen wat haar of zijn autisme met je doet. En hoe we jou kunnen helpen. Iedereen in de omgeving doet hierin mee…..en je past de omgeving san, aan wat dit kind/leerling nodig heeft om te ontwikkelen.
    Daar heb ik mooie voorbeelden van dat dan een kind stapje voor stapje zelf weer naar school wil, en zoniet dan op een andere manier onderwijs aanbieden.
    Ik vind de podcast na tien minuten zo naar, dat ik gestopt ben te luisteren. Ik vind het neigen naar kindermishandeling.
    Hopelijk geeft ook deze hele corona periode andere inzichten.
    Maatwerk voor het kind geeft welzijn en ontwikkeling. Uit ervaring weet ik dat dit werkt. Wie wil er niet graag begrepen worden?
    Ik schrijf hier vast bekende inzichten, maar moet het gewoon even kwijt.
    Wij allemaal zijn ambassadeurs voor mensen met Autisme. Zo zie ik dat😊🌺

  13. De reactie van de orthopedagoog is zo mogelijk nog misselijk makender dan haar optreden. En dan doel ik niet op haar optreden in de podcast.

  14. DE GRUWELIJKE FEITEN EN HARDE CIJFERS ACHTER DEZE PODCAST

    gevolgen die voor deze kinderen en ouders zo vergaand zijn dat zij er diep trauma van oplopen en zelfs PTSS als dit jaren voort blijft duren. Want ook dat is geen uitzondering. Wanneer gaan al deze beerputten uit de jeugdzorg en het onderwijs nou eindelijk eens open!

    https://twitter.com/SchoolPastNiet/status/1279457183923687426?s=20

  15. Het is intens triest dat zulke dingen in Nederland gebeuren, een kind in zijn pyjama in de klas zetten. Ik ga niet eens in op alle pedagogische elementen omdat ik daar de “papieren” niet voor heb, maar ik huil gewoon om wat dit kind wordt aangedaan. Dit soort praktijken zijn mij bekend uit de Oostblok landen, maar laat ik nou gedacht hebben dat dat in Nederland niet voorkwam.
    Ik hoop dat de ter zaken kundige mensen snel zorgen voor een verandering.

  16. De mensenrechten verdragen staan boven de Leer(school)plichtwet. Niet naar school gaan kan dus niet automatisch betekenen dan mensenrechten geschonden worden, wat ambtenaren daar ook over mogen zeggen. De leerplichtwet was ooit bedoeld om te voorkomen dat ouders hun kinderen tegen hun wil in van school hielden. Daar lijkt me hier geen sprake van. Hoeveel duidelijker moet een kind aangeven dat het niet naar school wil dan zichzelf opsluiten en 3 dagen krijsen op school. Dit is grove kindermishandeling en tijd voor aangifte bij de politie.

  17. Het probleem is veel fundamenteler. In onze samenleving is geen aandacht voor het opbouwen van zelfkennis, en de manier waarop wij geacht worden te leven wordt in belangrijke mate opgelegd, en met vele prikkels (de stok en de wortel_ worden we in het gareel gehouden. Angst speelt daarbij een doorslaggevende rol, het verlies van baan, inkomen en relatie hangt als een permanent zwaard van Damocles boven mensen, en wie zich niet aanpast rolt eruit. En het onderwijs heeft maar een doel: mensen binnen dat opgelegde systeem gevangen houden en ook hun kinderen daarin vangen. Onderwijs is een kwestie van africhting. Ik zeg altijd dat onderwijs functioneert via manipulatie en intimidatie, en dat de mensen (en hun kinderen) die dat spelletje ondanks alle angst en dwang toch leuk gaan vinden succes kunnen boeken, en dan vervolgens de nieuwe slavendrijvers mogen worden. Wat hier beschreven wordt zijn kinderen “die niet passen” omdat ze te gevoelig zijn, omdat ze te zwak zijn in “the survival of the fittest” (de gemiddelde klas is niet beter dan een dierentuin) en die hun medeleerlingen gaan vrezen (en uiteindelijk gaan haten) omdat die altijd maar weer bot en ongevoelig zijn. In hoofdlijn is de samenleving onverschillig, cynisch, sarcastisch, nihilistisch, liefdeloos en wreed, en deze kinderen (ik ken ze) zijn daar veel te lief en zacht voor (luister het liedje Vincent en je weet wat ik bedoel). In feite is het regulier onderwijs alleen geschikt voor ratjes, vosjes, en konijntjes en hertjes worden opgevroten. Ik zeg het kort door de bocht, en de nuances ken ik ook, maar in zijn algeheel zijn de beschreven kinderen zeker niet op hun plek in de gemiddelde klas. Angst, verdriet, veel eenzaamheid zijn de prijs die deze kinderen oogsten van hun afgedwongen onderwerping aan het systeem, en via allerlei soms werden technieken worden ze in het gareel gehouden. Totdat er een uitbreekt, niet meer meedoet, gaat gillen, met als gevolg dat die “wel eens even gebroken zal worden”. Het zijn de technieken waarmee je dierentuindieren africht, olifanten in Azië: hun karakter breken, zodat ze zich onderwerpen. Ze moeten op de knieën zeg maar, en dat moeten ze ook nog leuk gaan vinden. En dat allemaal omdat mensenkennis in deze samenleving ontbreekt, en dat omdat zelf-kennis bij mensen ontbreekt. We zijn een samenleving van blinde onwetenden. Samsara heet dat in India. Breng mij maar in contact met die slachtoffers van dat wrede systeem, dan zal ik met hen de weg naar moksha (verlossing) gaan verkennen. Overigens is die alleen begaanbaar voor hen die zoeken naar innerlijke vrijheid en die dus bewustwording en zelfkennis niet schuwen: een enkeling dus maar. Zie verder Facebook: Politiek van het Hart (geen website)

  18. Vanuit diverse contacten die ik als professional met Marieke Beentjes en het SBO te Nieuwegein nu en in het verleden heb gehad kijk ik er niet vreemd van op dat zij zo ten tonele verschijnt in deze podcast. Triest, deze handelswijze. Een pedagoog onwaardig.
    Onbegrijpelijk dat het NVO hier achter blijft staan. Eigen onderzoek hier naar zou hen sieren.

  19. Het respons van Beentjes op de vraag ” hoe de ouders zover gekregen ” : ” Dat is echt een kwestie van vertrouwen in jezelf…” Dit soort denken in deze context vind ik heel zorgelijk.
    Het zal je als gezin maar gebeuren.
    Dit vraagt om een toelichting. Wat is het mensbeeld van deze pedagoog?
    Is er nog iets van gezonde bescheidenheid aanwezig bij deze mensen ?
    En wat wordt er eigenlijk onderwezen op de Hoge School voor Pedagogische Wetenschappen over Beroepshouding en de integriteit van mensen waarover jij beslissingen mag nemen?
    Ontstaat hier eigenlijk niet de kiem van de betreffende uiteindelijke zelfoverschatting ?

    Intrinsiek respect ( en dit besef van respect leren via het studiemateriaal) voor de fysieke en mentale integriteit van kinderen en een gezond stuk bescheidenheid in je beroepshouding. Leeft dat eigenlijk wel onder deze mensen die zichzelf professional mogen noemen ?

    Onafhankelijke tuchtcommissie informeren wellicht ?. Aangifte doen van mishandeling ? De Kinderombudsman/vrouw informeren ? etc etc. Laat men, die bij deze zaak nauw betrokken is ingrijpen.Met als doel een onafhankelijk onderzoek naar dit mis-handelen. Ik weet het niet want ik ben slechts een burger die met deze zaak wordt geconfronteerd. Ik vind het een aangrijpend verhaal. Ik hoop echt dat hier iets goeds uitkomt in het belang van de betreffende kinderen, hun ouders en ook voor alle toekomstige professionals. Een cultuurverandering bij docenten, studenten, de mensen op de werkvloer etc etc.
    Bedankt Mieke van Stigt voor je heldere kritische analyse. Laat hieruit lessen worden getrokken. laat hieruit structureel iets goeds ontstaan voor alle kinderen hun ouders en hun begeleiders

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *